วิญญาณในขวดแก้ว (Spirit in a Glass Bottle)

ขวดน้ำหอมที่วางนิ่ง
เหลือเพียงครึ่งของความจริง
กลิ่นจางๆ ที่ยังตกค้าง
ในห้องที่ว่างเปล่าทุกทาง
แสงแดดส่องผ่านม่านบาง
เห็นละอองฝุ่นเต้นระบำลำพัง

เหมือนควันที่ลอยฟุ้ง
จับต้องไม่ได้แต่ยังคงอยู่
ความรู้สึกที่แพร่ออกมา
ช้าๆ ในความเงียบงัน
ไม่มีคำตัดสินใดๆ
แค่ความจริงที่ไหลผ่านวัน

รอยขีดข่วนบนโต๊ะไม้
ร่องรอยวันที่เธอจากไป
มันลึกจนปลายนิ้วสัมผัส
ความทรงจำที่ยังไม่ถูกตัด
กล่องดนตรีหมุนช้าๆ
บรรเลงเพลงที่ไม่มีน้ำตา

ไม่ต้องมีใครมาเข้าใจ
โลกภายในที่ฉันขังไว้
ใต้เงาของความโดดเดี่ยว
ที่ฉันถักทอเพียงผู้เดียว

เป็นความรู้สึกที่ลอยฟุ้ง
เหมือนควันที่จางไปในรุ้ง
ไม่มีใครเห็น ไม่มีใครรู้
ความลับที่ฉันยังเฝ้าดู
ในห้องที่แดดส่องผ่านม่าน
ความเหงาทำงานอย่างยาวนาน

ซินธ์วาร์ปเสียงโปร่งพร่า
พาฉันดำดิ่งสู่ห้วงเวลา
เบสลึกกระแทกใจเบาๆ
ในจังหวะที่ลัดเลาะความเศร้า
ฉันไม่ได้อ่อนแอ
แค่บันทึกเรื่องราวที่แท้

ทุกสิ่งยังอยู่ที่เดิม
ไม่มีอะไรมาแต่งเติม
รองเท้าเก่าหนึ่งคู่
ที่เธอลืมทิ้งให้ดู
มันไม่ได้เจ็บปวด
แต่มันคือความจริงที่รวดร้าว

เป็นความรู้สึกที่ลอยฟุ้ง
เหมือนควันที่จางไปในรุ้ง
ไม่มีใครเห็น ไม่มีใครรู้
ความลับที่ฉันยังเฝ้าดู
ในห้องที่แดดส่องผ่านม่าน
ความเหงาทำงานอย่างยาวนาน

กลิ่นน้ำหอมยังจาง
รอยขีดข่วนยังวาง
แสงแดดยังนำทาง
ในโลกที่อ้างว้าง