ร
Lyrics
ฝนหยุดไหลแต่ใจยังค้าง มองผนังที่ว่างเปล่า หยดน้ำซึมเป็นรอยยาว ดูคล้ายใบหน้าของเธอ เงาของฉันขยับกาย ในห้องที่ไร้แสงไฟ เรานั่งคุยกันข้างใน ความเงียบที่ดูเหมือนจริง ตะกอนความจำเริ่มทำงาน ผ่านรอยเปื้อนที่ซึมผ่าน เห็นหน้าเธอจางๆ ในซอกหลืบที่อับปาง ฉันไม่ได้เสียดาย ไม่ได้โกรธจนแทบตาย แค่สงสัยข้างในกาย ว่าเธอนั้นมีจริงไหม? นั่นคือเธอจริงๆ หรือเปล่า? หรือเป็นเพียงแค่ภาพสีเทา? ที่ฉันวาดขึ้นมาเอง ในบทเพลงที่วังเวง ฉันรักคนที่มีตัวตน หรือรักเงาในน้ำฝน? ที่หล่นหายไปในอากาศ เหมือนธาตุไฟที่ขาดตอน (เสียงกระดิ่งลมไหว) ไม่มีน้ำตาซักหยด ไม่มีคำพูดประชด มีเพียงความว่างเปล่า ที่คอยเฝ้าถามเรา จังหวะหัวใจที่ออฟบีต เหมือนดนตรีที่ถูกขีด เบสซับดิ่งลึกสุดขีด กลบเสียงที่ฉันกรีดร้อง เธอเป็นแค่คราบน้ำค้าง ที่ทิ้งรอยไว้เบื้องหลัง ในห้องที่ไร้ที่กำบัง ฉันนั่งฟังเสียงตัวเอง (เสียงซินธ์วาร์ปบิดเบี้ยว) เธอมีหัวใจไหม? หรือฉันแค่สมมติไป? ความรักที่เคยให้ มันไปตกค้างที่ใคร? ขยับเข้าไปใกล้ผนัง สัมผัสรอยที่เคยขัง ความรู้สึกที่พังพินาศ กลายเป็นภาพวาดประหลาด นั่นคือเธอจริงๆ หรือเปล่า? หรือเป็นเพียงแค่ภาพสีเทา? ที่ฉันวาดขึ้นมาเอง ในบทเพลงที่วังเวง ฉันรักคนที่มีตัวตน หรือรักเงาในน้ำฝน? ที่หล่นหายไปในอากาศ เหมือนธาตุไฟที่ขาดตอน เย็นชาจนถึงกระดูก ความจริงที่ถูกฝังปลูก ฉันไม่ได้รอให้เธอกลับ เพราะเธอไม่เคยมาหลับ ในอ้อมกอดที่ฉันสร้าง มันเป็นเพียงความอ้างว้าง ที่ฉันหลอกตัวเองว่าดี ในโลกที่มีแค่สีดำ รักคนที่ไม่มีตัวตน ช่างเป็นกลที่แยบยล หลอกตัวเองได้แนบเนียน จนความช้ำเริ่มวนเวียน รอยเปื้อนเริ่มจางหาย เมื่อแดดเริ่มส่องประกาย เงาของฉันหัวเราะเยาะ ในจังหวะที่พอเหมาะ ตลกดีที่วันนี้ ฉันยิ้มให้รอยอัปรีย์ ที่ครั้งหนึ่งเคยเรียกว่ารัก ทั้งที่มันไม่เคยมีพัก
Comments (0)
Loading…