เศษความทรงจำในตู้ไม้

เปิดตู้ใบเก่า
ไอเย็นพัดเบา
กลิ่นที่เคยยาว
ในคืนที่หนาว
ความรักสีเทา
ยังเป็นของเรา

รอยที่เลือน
ใจที่เตือน
เหมือนเป็นเพื่อน
ในห้องที่เปื้อน

ซ่อนเธอไว้ในนี้
ในตู้ที่ไม่มี
รักที่เคยดี
จบลงตรงนี้
ใจที่ยังมี
ภาพเธอที่หนี

จางหายไป
ในผ้าผืนเดิม
ความเหงาเริ่ม
ต่อเติมใจ

กระดุมหลุดลุ่ย
ผ้าเริ่มเป็นขุย
เหมือนใจที่ลุย
ในความมืดมน
อดทนฝืนทน
ในใจที่รน

รอยที่เลือน
ใจที่เตือน
เหมือนเป็นเพื่อน
ในห้องที่เปื้อน

ซ่อนเธอไว้ในนี้
ในตู้ที่ไม่มี
รักที่เคยดี
จบลงตรงนี้
ใจที่ยังมี
ภาพเธอที่หนี

ทำไมไม่พูด
ทำไมต้องหยุด
ความรักที่ทรุด
ใจที่ฉุด
ให้มันหลุด
ไปจากจุด

กลิ่นน้ำยา
ที่จางตา
ความเสียดาย
ที่มลาย

เสื้อตัวที่รัก
ไม่เคยได้ซัก
เก็บไว้ให้นัก
ใจที่มันผลัก
ความจำที่กัก
รักที่อกหัก