น
歌词
ขวดโหลที่วางเรียงราย เก็บงำความตายที่กลาย สีน้ำมันที่เริ่มละลาย เผยร่างที่ฉันไม่รู้จัก เงาสะท้อนในกระจกบานนั้น มันช่างดูห่างไกลและชะงัก เหมือนภาพวาดที่ถูกกัก ในกรอบที่เธอเลือกวาง ใครวาดคิ้วให้ฉัน ใครปั้นรอยยิ้มนี้ ความจริงที่ดูแสนดี แต่ไม่มีลมหายใจ พู่กันที่จุ่มความลวง หลอกลวงให้ฉันหลงไป ลอกคราบความจำปลอม ในพิพิธภัณฑ์ที่ผอม เศษแก้วที่แตกกระจาย คือตัวตนที่สลาย ใต้ฝีแปรงของใคร ที่ไม่ใช่ตัวฉันเลย (โอ้... ไม่ใช่ฉันเลย) หยดน้ำมัน... ซึมลึก เสียงกระซิบ... ในความนึก (สะท้อน... สะท้อน...) เสียงไม้ไผ่ลั่นเปรี๊ยะ จังหวะที่เสียสมดุล ฝุ่นจับที่หัวใจ หยดน้ำที่กลายเป็นน้ำมัน ไหลผ่านรอยร้าวของวัน ที่ฉันเคยเชื่อว่าสำคัญ แต่กลับเป็นเพียงแค่ฝัน ที่คนอื่นฝันให้ฉันเป็น ขยับจังหวะให้เร็วขึ้น ปลุกตัวตนที่ขมขื่น ลุกขึ้นมายืนบนเศษแก้ว ไม่มีทางถอยหลังแล้ว (แล้ว... แล้ว... แล้ว...) ลอกคราบความจำปลอม ในพิพิธภัณฑ์ที่ผอม เศษแก้วที่แตกกระจาย คือตัวตนที่สลาย ใต้ฝีแปรงของใคร ที่ไม่ใช่ตัวฉันเลย (โอ้... ไม่ใช่ฉันเลย) ทุบมันให้แตก แยกแยะภาพลวง ความทรงจำที่กลวง ลวงหลอกให้เราเชื่อ ว่านี่คือเรื่องจริง ที่แท้คือสิ่งที่ทิ้ง จากมือของคนอื่น ในคืนที่ฉันตื่น ไม่ใช่ฉัน ไม่ใช่ฉัน ในขวดแก้วใบนั้น มันไม่ใช่ฉัน หยดน้ำมัน... ซึมลึก เสียงกระซิบ... ในความนึก (สะท้อน... สะท้อน...) (เสียงไม้ไผ่หักสลับจังหวะ) (เสียงร้องสะท้อนเว้นวรรค) ฉัน... คือ... ใคร... ใคร... คือ... ฉัน... ลอกคราบความจำปลอม ในพิพิธภัณฑ์ที่ผอม เศษแก้วที่แตกกระจาย คือตัวตนที่สลาย ใต้ฝีแปรงของใคร ที่ไม่ใช่ตัวฉันเลย (โอ้... ไม่ใช่ฉันเลย)
评论 (0)
加载中…