ป
歌词
แสงไฟเมืองที่ไม่เคยหลับ กาแฟเย็นชืดวางตรงหน้าต่าง มองดูเงาที่มันอิดโรย ในโลกที่หมุนด้วยเงินตรา ชื่อบนโต๊ะไม่ใช่ตัวฉัน แค่คนในฝันของใครต่อใคร สะพายเป้ใบเดิม เดินออกไปไม่มอง ทิ้งยศที่เขายกยอ พอเสียทีความลวง นี่คือลมหายใจแรก ที่ปลดปล่อยจากพันธนาการ เงินเดือนไม่ใช่นิยาม ว่าฉันนั้นมีค่าเพียงใด ตะโกนให้สุดเสียง ในคืนที่ฟ้าไร้ดาว หัวใจที่เคยว่างเปล่า วันนี้มันเริ่มจะเติมเต็ม เบาหวิวในหัวใจ ทิ้งโลกใบเดิมไป กระดาษโน้ตที่เขียนชื่อเขา เรื่องราวที่ฉันต้องเป็นเงา ฝืนยิ้มจนลืมหน้าจริง ทิ้งทวนความหมายที่บิดเบี้ยว ตำแหน่งที่แย่งกันไขว่คว้า แลกมาด้วยหยดน้ำตา สะพายเป้ใบเดิม เดินออกไปไม่มอง ทิ้งยศที่เขายกยอ พอเสียทีความลวง นี่คือลมหายใจแรก ที่ปลดปล่อยจากพันธนาการ เงินเดือนไม่ใช่นิยาม ว่าฉันนั้นมีค่าเพียงใด ตะโกนให้สุดเสียง ในคืนที่ฟ้าไร้ดาว หัวใจที่เคยว่างเปล่า วันนี้มันเริ่มจะเติมเต็ม ฉันไม่ใช่หุ่นยนต์ ฉันไม่ใช่แค่ตัวเลข ฉันมีเลือดมีเนื้อ มีความฝันที่ยังไม่ตาย ปลดปล่อยมันออกมา ให้โลกได้รู้ความจริง นี่คือลมหายใจแรก ที่ปลดปล่อยจากพันธนาการ เงินเดือนไม่ใช่นิยาม ว่าฉันนั้นมีค่าเพียงใด ตะโกนให้สุดเสียง ในคืนที่ฟ้าไร้ดาว หัวใจที่เคยว่างเปล่า วันนี้มันเริ่มจะเติมเต็ม เบาหวิวในหัวใจ ทิ้งโลกใบเดิมไป
评论 (0)
加载中…