บลูส์ของชำ (Grocery Blues)

ฟ้าถล่มลงมากลางดึก
ใจมันนึกว่าฝันไป
หลังคาสังกะสีปลิวหาย
กลายเป็นท้องฟ้ากว้างไกล
โอ๊ย... ร้านฉันไปไหน
เหลือแต่โคลนเลนท่วมใจ

ตื่นเช้ามางมหาขวดโหล
ใบที่โชว์ว่ามีชัย
แตกกระจายปนกับดินทราย
ปลากระป๋องไหลไปไกล
โอ๊ย... วาสนาไทย
ทำเอาขำจนน้ำตาไหล

หยิบน้ำปลามาล้างโคลน
ตะโกนด่าฟ้าสักคำ
แล้วยิ้มขมขื่นในใจ
ที่โชคร้ายมันซ้ำเติม
แต่ใจเดิมยังไม่พัง

นี่แหละบลูส์ของคนจน
สู้กับฝน สู้กับลม
อมความขม แล้วถ่มทิ้ง
ชีวิตจริง ยิ่งกว่าละคร
ขาดทุนยับเยิน... แต่เดินต่อ
หัวเราะให้โชคชะตาที่มันงอ
รอกินข้าวเย็นในกองฟืน

พรุ่งนี้ฟ้าคงสว่าง
เห็นทางที่เคยพัง
หัวเราะดังๆ ให้ความซวย
คนไม่รวยก็ต้องทน

ข้าวสารแฉะเป็นน้ำข้าว
เรื่องราวที่แสนเศร้า
เก็บกวาดไปบ่นไปเบาๆ
เหมือนเรากำลังเมา
โอ๊ย... ความจนมันเก่า
แต่ความเก๋าเรายังมี

หยิบเศษแก้วมาเรียงใหม่
บอกใจว่าไม่เป็นไร
เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็เริ่มใหม่
แค่เปียกปอนไปทั้งตัว
แต่ใจไม่มืดมัว

นี่แหละบลูส์ของคนจน
สู้กับฝน สู้กับลม
อมความขม แล้วถ่มทิ้ง
ชีวิตจริง ยิ่งกว่าละคร
ขาดทุนยับเยิน... แต่เดินต่อ
หัวเราะให้โชคชะตาที่มันงอ
รอกินข้าวเย็นในกองฟืน

เสียงฮาร์โมนิก้าลากยาว
เหมือนจะเล่าความร้าวราน
แต่จังหวะเท้ายังเดินข้าม
ผ่านความทรมาน
ไม่มีร้านก็มีดิน
มีปลากินก็พอใจ
หัวเราะเยาะโชคชะตา
ที่ชอบมาแกล้งกัน

นี่แหละบลูส์ของคนจน
สู้กับฝน สู้กับลม
อมความขม แล้วถ่มทิ้ง
ชีวิตจริง ยิ่งกว่าละคร
ขาดทุนยับเยิน... แต่เดินต่อ
หัวเราะให้โชคชะตาที่มันงอ
รอกินข้าวเย็นในกองฟืน

พรุ่งนี้ฟ้าคงสว่าง
เห็นทางที่เคยพัง
หัวเราะดังๆ ให้ความซวย
คนไม่รวยก็ต้องทน

แดดเริ่มส่องตรงหน้าบ้าน
ความรำคาญเริ่มหายไป
ขวดโหลที่เหลือเพียงใบเดียว
จะใส่ความฝันครั้งใหม่
โอ๊ย... ไม่ตายก็หาใหม่
ยิ้มกว้างๆ ให้โลกดู