เสื้อกันฝนตัวเก่าที่ป้ายเดิม

ฝนตกที่เดิม
ใต้เงาหลังคา
ใจยังห่วงหา
เธอที่จากไป
เสื้อตัวสีฟ้า
ยังเก็บเอาไว้
แทนความจริงใจ
ที่มีให้เธอ
กลิ่นเธอยังอยู่
ในทุกอณู
ให้ฉันได้รับรู้
ว่าเคยรักกัน
แม้ในวันนี้
ไร้เธอข้างฉัน
แต่ความผูกพัน
ยังคงสวยงาม

นาฬิกาเดิน
ไม่เคยจะย้อน
ใจที่อาวรณ์
ต้องยอมปล่อยไป

ให้เธอเจอฟ้าใส
ทิ้งใจไว้ที่นี่
ยินดีที่เธอมี
วันที่ดีกว่า
ไม่ต้องกังวล
คนของน้ำตา
จะเก็บรักษา
รักนี้ตลอดไป
เดินกลับลำพัง
ในทางที่ไกล
แต่สุขข้างใน
ที่เห็นเธอดี

ปล่อยมือจากกัน
ด้วยใจเสรี
จบลงตรงนี้
แบบไม่โกรธเคือง

รถเมล์สายเก่า
ที่เคยนั่งรอ
ใจไม่เคยท้อ
ที่ต้องเดินเอง
ฟังเสียงฝนพรำ
เป็นเหมือนบทเพลง
ที่ฉันขีดเขง
เพื่อกล่อมหัวใจ
ไม่มีเธอแล้ว
ที่เดินเคียงข้าง
แต่ความอ้างว้าง
กลับดูอุ่นไอ
เพราะรู้ว่าเธอ
ไม่ต้องร้องไห้
เริ่มชีวิตใหม่
ในโลกของเธอ

ทุกความทรงจำ
ที่เคยพบเจอ
ยังคงปรนเปรอ
ให้ฉันก้าวไป

ให้เธอเจอฟ้าใส
ทิ้งใจไว้ที่นี่
ยินดีที่เธอมี
วันที่ดีกว่า
ไม่ต้องกังวล
คนของน้ำตา
จะเก็บรักษา
รักนี้ตลอดไป
เดินกลับลำพัง
ในทางที่ไกล
แต่สุขข้างใน
ที่เห็นเธอดี

เสื้อผ้าผืนนั้น
ที่เธอยังฝาก
แม้จะลำบาก
ที่ต้องลาไกล
แต่คือของขวัญ
ที่มีค่าไว้
เตือนว่าครั้งหนึ่ง
เราเคยรักกัน

ให้เธอเจอฟ้าใส
ทิ้งใจไว้ที่นี่
ยินดีที่เธอมี
วันที่ดีกว่า
ไม่ต้องกังวล
คนของน้ำตา
จะเก็บรักษา
รักนี้ตลอดไป
เดินกลับลำพัง
ในทางที่ไกล
แต่สุขข้างใน
ที่เห็นเธอดี