กล่องสุดท้ายที่มุมห้อง

แสงแดดอุ่นๆ ยามเช้า
ส่องเงาห้องที่ว่างเปล่า
กล่องกระดาษวางทับซ้อน
ซ่อนเรื่องราวที่เคยเก่า
รองเท้าผ้าใบที่ขาด
ยังวางอยู่ที่มุมเดิม
ความทรงจำเริ่มต่อเติม
ในวันที่ต้องจากลา

พรุ่งนี้ต้องไปแล้วนะ
ใจหายอยู่นิดหน่อย
มองดูรอยบนกำแพง
ที่เราเคยขีดเขียนไว้
ทุกรอยเปื้อนคือความหมาย
ที่เงินก็ซื้อไม่ได้

ขอบคุณทุกความไม่พร้อม
ขอบคุณที่เคยหลงทาง
วัยเยาว์ที่มันเปราะบาง
แต่สวยงามที่สุดเลย
ยิ้มให้ความผิดพลาด
ที่ทำให้เราเติบโต
เก็บมันใส่กระเป๋า
ก่อนจะก้าวเดินต่อไป

(อู้ว...)
แค่เพียงชั่วคราว
(อู้ว...)
แต่ฝังใจยาว

เจอเหรียญกดน้ำแข็งเก่า
จากร้านป้าข้างหอพัก
ที่พวกเราเคยไปนั่ง
หัวเราะจนลืมเวลา
น้ำแข็งที่เคยละลาย
เหมือนวันวานที่ผ่านไป
เหลือเพียงความรู้สึกไว้
ให้พอได้อมยิ้มคนเดียว

มองดูฝุ่นที่ปลิวคว้าง
ในแสงที่ลอดมา
บอกลาความเงียบเหงา
ที่เคยอยู่เป็นเพื่อนกัน

ขอบคุณทุกความไม่พร้อม
ขอบคุณที่เคยหลงทาง
วัยเยาว์ที่มันเปราะบาง
แต่สวยงามที่สุดเลย
ยิ้มให้ความผิดพลาด
ที่ทำให้เราเติบโต
เก็บมันใส่กระเป๋า
ก่อนจะก้าวเดินต่อไป

เสียงลมพัดผ่านหน้าต่าง
เหมือนคำบอกลาเบาๆ
ไม่เสียดายเลยสักนิด
ที่เคยได้ใช้ชีวิต
อยู่ในห้องสี่เหลี่ยมนี้
กับเพื่อนที่แสนดี
และรักที่เคยมี

ขอบคุณทุกความไม่พร้อม
ขอบคุณที่เคยหลงทาง
วัยเยาว์ที่มันเปราะบาง
แต่สวยงามที่สุดเลย
ยิ้มให้ความผิดพลาด
ที่ทำให้เราเติบโต
เก็บมันใส่กระเป๋า
ก่อนจะก้าวเดินต่อไป

ขอบคุณความไม่สมบูรณ์
ที่ทำให้ฉันเป็นฉัน
ในวันนี้