หยาดน้ำในป่าหมอก (Dew in the Mist)

รุ่งอรุณที่เงียบงัน
ป่าโบราณที่หลับฝัน
กลิ่นไอชื้นของผืนดิน
เสียงลมแผ่วที่ได้ยิน
เงาไม้ทอทอดยาว
ไร้ร่องรอยของเรื่องราว
ความเงียบคือบทเพลง
ที่บรรเลงด้วยตัวเอง

ไอน้ำที่ลอยฟุ้ง
เหนือทุ่งหญ้าสีจาง
เราต่างหลงทาง
ในความว่างเปล่า
ที่แสนยาวไกล

หยาดน้ำค้างพราว
เก็บเรื่องราวที่ผ่าน
ในความเงียบงัน
ที่เนิ่นนานและไกลตา
ความทรงจำเลือนลาง
จางไปพร้อมควันฝ้า
ในป่าลึกที่ไร้เวลา
เราหายไปอย่างเงียบเชียบ

ทางที่ไม่มีใครเดิน
ความเหงาที่ล่วงเกิน
ซุกซ่อนใต้ร่มเงา
ที่มีเพียงแค่เรา
หยดน้ำบนใบไม้
ร่วงหล่นลงช้าๆ ไป
แทนน้ำตาของวัน
ที่เคยมีกันและกัน

ไอน้ำที่ลอยฟุ้ง
เหนือทุ่งหญ้าสีจาง
เราต่างหลงทาง
ในความว่างเปล่า
ที่แสนยาวไกล

หยาดน้ำค้างพราว
เก็บเรื่องราวที่ผ่าน
ในความเงียบงัน
ที่เนิ่นนานและไกลตา
ความทรงจำเลือนลาง
จางไปพร้อมควันฝ้า
ในป่าลึกที่ไร้เวลา
เราหายไปอย่างเงียบเชียบ

กระซิบเบาๆ ในสายลม
ความขื่นขมที่ทับถม
ให้ป่าโอบกอดไว้
ให้หมอกช่วยปิดบังใจ
ไม่มีใครมาเยือน
ไม่มีดาวคอยเตือน
มีเพียงความทรงจำ
ที่ตอกย้ำในใจ

หยดน้ำ...
ร่วงหล่น...
ความทรงจำ...
เลือนหาย...

หยาดน้ำค้างพราว
เก็บเรื่องราวที่ผ่าน
ในความเงียบงัน
ที่เนิ่นนานและไกลตา
ความทรงจำเลือนลาง
จางไปพร้อมควันฝ้า
ในป่าลึกที่ไร้เวลา
เราหายไปอย่างเงียบเชียบ