พัสดุตกค้าง (Undelivered)

ขับรถวนไปในคืนที่ไฟสลัว
เหงื่อซึมที่มือแต่ใจข้างในมันกลัว
เมืองที่รีบร้อนไม่เคยจะรอใคร
ส่งของให้ครบตามเวลาที่วางไว้
แต่ใจฉันเองยังคงติดค้างที่เดิม
เสียงเครื่องยนต์ครางเหมือนใจที่เริ่มจะพัง
ความทรงจำเก่าๆ ยังคอยมาตอกย้ำ

ผ่านซอยเดิมที่เคยคุ้นตา
มองขึ้นไปที่ชั้นสี่ข้างบนฟ้า
หน้าต่างบานนั้นยังมืดมน
เหมือนใจของคนที่หลุดพ้น
ทิ้งฉันให้ทนอยู่กับความจริงที่โหดร้าย

ทำไมโลกหมุนเร็ว จนลืมเรื่องเรา
ทิ้งฉันให้เหงา จมกองความทรงจำ
พัสดุความรัก ที่เธอไม่เคยรับ
ถูกตีกลับมา ให้ฉันต้องเจ็บซ้ำ
ความจริงคืออะไร หรือแค่ใครที่เดินจากไป
ในเมืองที่ไร้หัวใจ ไม่เหลือที่ให้คนอย่างฉัน

(โฮว... ไม่เหลือใคร)
(โฮว... ในคืนที่เหงาจับใจ)

ใบเซ็นรับของไม่มีชื่อเธออีกแล้ว
เหมือนแก้วที่แตกกระจายไม่มีวี่แวว
สังคมที่เร่งรีบ บีบให้เราต้องลืม
แต่ความขมขื่น ฉันต้องกล้ำกลืนฝืนทน
ใครจะสน คนที่ส่งของตอนเที่ยงคืน
แค่อยากจะฟื้น จากฝันร้ายนี้เสียที

แสงไฟข้างทางเริ่มจะลางเลือน
เหมือนความผูกพันที่คอยมาตักเตือน
ว่าเธอไม่เคยจะหันมอง
ในห้องที่ไม่มีเราประคอง
ทิ้งฉันให้จองจำอยู่กับความว่างเปล่า

ทำไมโลกหมุนเร็ว จนลืมเรื่องเรา
ทิ้งฉันให้เหงา จมกองความทรงจำ
พัสดุความรัก ที่เธอไม่เคยรับ
ถูกตีกลับมา ให้ฉันต้องเจ็บซ้ำ
ความจริงคืออะไร หรือแค่ใครที่เดินจากไป
ในเมืองที่ไร้หัวใจ ไม่เหลือที่ให้คนอย่างฉัน

(สะอื้นลึก)
มันเจ็บที่รู้ว่าเธอเริ่มใหม่ได้ไว
มันแค้นที่ใจฉันยังไม่ไปไหน
(ระเบิดอารมณ์)
ตะโกนออกไปให้สุดเสียง
ในใจที่มันบิดเบี้ยว
เธอลืมได้ไง เธอทำได้ไง
ไอ้ความผูกพันที่เคยว่ายิ่งใหญ่
มันตายไปแล้วใช่ไหม! ตอบฉันมา!

ทำไมโลกหมุนเร็ว จนลืมเรื่องเรา
ทิ้งฉันให้เหงา จมกองความทรงจำ
พัสดุความรัก ที่เธอไม่เคยรับ
ถูกตีกลับมา ให้ฉันต้องเจ็บซ้ำ
ความจริงคืออะไร หรือแค่ใครที่เดินจากไป
ในเมืองที่ไร้หัวใจ ไม่เหลือที่ให้คนอย่างฉัน

ส่งความเจ็บปวดไปให้ถึงเธอ
แม้รู้ว่าคงไม่พบไม่เจอ
พัสดุชิ้นสุดท้าย
คือคำลาที่ฉันวางไว้
หน้าประตูหัวใจที่ปิดตาย