พันกิโลกลางสายฝน

พันกิโลเมตรบนทางไกล
กับใจที่มันยังร้องไห้
กาแฟดำแก้วที่สี่
บุหรี่มวนนี้ยังไม่คลาย
ไฟถนนตัดความมืด
ความเหงาที่มันยังยืด
กลิ่นน้ำมันและควันจาง
บนทางที่แสนอืดอาด

ถ้าหากว่าฉันหยุดรถ
น้ำตาคงไหลทั้งหมด
ภาพเธอยังคงวกวน
ในใจของคนที่ล้ม
ต้องไปต่อไม่รอใคร
แม้ใจจะขาดรอนรอน

เหยียบคันเร่งให้สุดแรง
หนีความรักที่ทิ่มแทง
เครื่องยนต์ยังคงคำราม
ท่ามกลางฟ้าที่มืดแดง
ไม่กล้าที่จะหยุดรถ
กลัวใจจะพังหมด
ต้องขับไปให้ถึงฝั่ง
แม้ความหวังจะเลือนลาง

โฮ... ขับไปให้ไกล
โฮ... หนีใจที่พัง

หน้าร้านเหล้าที่ปิดลง
ใจฉันยังคงพะวง
ฝนสาดลงที่กระจก
เหมือนนรกที่ตกลง
ปลายทางที่เคยมีเธอ
วันนี้ไม่เหลือให้เจอ
มีเพียงเสียงฮาร์โมนิก้า
ที่ร่ำไห้มาเสนอ

ถ้าหากว่าฉันหยุดรถ
น้ำตาคงไหลทั้งหมด
ภาพเธอยังคงวกวน
ในใจของคนที่ล้ม
ต้องไปต่อไม่รอใคร
แม้ใจจะขาดรอนรอน

เหยียบคันเร่งให้สุดแรง
หนีความรักที่ทิ่มแทง
เครื่องยนต์ยังคงคำราม
ท่ามกลางฟ้าที่มืดแดง
ไม่กล้าที่จะหยุดรถ
กลัวใจจะพังหมด
ต้องขับไปให้ถึงฝั่ง
แม้ความหวังจะเลือนลาง

เสียงออร์แกนลากยาว
เหมือนเรื่องราวที่ปวดร้าว
มือที่กำพวงมาลัย
มันสั่นไหวในคืนหนาว
เหนื่อยก็ห้ามพัก
เพราะรักมันทำร้าย
เครื่องจักรยังทำงาน
จนกว่าฉันจะตาย

(เสียงกลองสนามรัวหนัก)
(เสียงร้องแหบพร่าสาปแช่งโชคชะตา)
ทำไมต้องเป็นแบบนี้!
ทำไมต้องทิ้งกันไป!

เหยียบคันเร่งให้สุดแรง
หนีความรักที่ทิ่มแทง
เครื่องยนต์ยังคงคำราม
ท่ามกลางฟ้าที่มืดแดง
ไม่กล้าที่จะหยุดรถ
กลัวใจจะพังหมด
ต้องขับไปให้ถึงฝั่ง
แม้ความหวังจะเลือนลาง

พันกิโล... ฉันต้องไป
พันกิโล... ไม่หยุดใจ
เครื่องยนต์ไม่ดับ
ใจฉันไม่หลับ
ขับไปในเงาฝน