ร
เนื้อเพลง
กลิ่นฝนจางจางยามเช้า กับแดดอ่อนที่บางเบา โรงเรียนไม้หลังเก่า เงียบเหงาเหมือนเคย ฉันเดินกลับมาที่เดิม ที่ความทรงจำเริ่มเติม ความเหงาที่คุ้นเคย ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด ภาพวันวานเริ่มหมุนวน ท่ามกลางละอองฝน ใจที่เคยสับสน กลับเริ่มเข้าใจ ว่ารักไม่เคยหายไป รอยไม้ที่ขีดชื่อเรา ยังคงชัดเจนไม่เบา ขอบคุณที่เคยเย้า ในวันที่สวยงาม แม้เราไม่ได้เดินต่อ แต่ใจไม่เคยท้อ แค่ได้พบเธอก็พอ ในวันที่ไม่ได้ลา (ฮู... ยังคิดถึงเธอ) (ฮู... ในรอยจารึกเดิม) ชุดนักเรียนที่เคยใส่ ความฝันที่ไกลแสนไกล คำลาที่เก็บไว้ ไม่ได้พูดออกไป เธอยังยิ้มในรูปถ่าย ในวันที่เรายังง่าย ต่อโลกที่วุ่นวาย ในห้องเรียนสายลมโชย มองดูฝุ่นที่เกาะพราว เรื่องราวที่เคยยาว เหมือนดั่งแสงดาว ที่ยังคงส่องใจ แม้เวลาจะพ้นไป รอยไม้ที่ขีดชื่อเรา ยังคงชัดเจนไม่เบา ขอบคุณที่เคยเย้า ในวันที่สวยงาม แม้เราไม่ได้เดินต่อ แต่ใจไม่เคยท้อ แค่ได้พบเธอก็พอ ในวันที่ไม่ได้ลา เข็มนาฬิกาไม่หยุดเดิน เราต่างก็ต้องเผชิญ โลกที่กว้างใหญ่เกิน กว่าจะรั้งกันไว้ แต่รอยสลักที่ไม้ คือรักที่ยังหายใจ ในความทรงจำสีจาง เด็กน้อยคนใหม่มานั่ง อาจฟังเพลงที่เคยดัง บนโต๊ะที่มีความหลัง ของฉันและเธอ มันคือความสุขเสมอ ที่ครั้งหนึ่งได้เจอ แม้เป็นเพียงละเมอ ในเช้าที่ฝนซา รอยไม้ที่ขีดชื่อเรา ยังคงชัดเจนไม่เบา ขอบคุณที่เคยเย้า ในวันที่สวยงาม แม้เราไม่ได้เดินต่อ แต่ใจไม่เคยท้อ แค่ได้พบเธอก็พอ ในวันที่ไม่ได้ลา รอยไม้ที่ขีดชื่อเรา ยังคงชัดเจนไม่เบา ขอบคุณที่เคยเย้า ในวันที่สวยงาม
ความคิดเห็น (0)
กำลังโหลด…