มิเตอร์สีบลูส์
ฟ้า (Fah)47 воспр.
ข
Текст
สิบปีที่ร้านเดิม กลิ่นไหม้ที่คุ้นเคย ฝนพรำไม่หยุดเลย ใจเอยยังเฝ้าคอย นีออนก็กะพริบ ความหวังก็ริบหรี่ ฉันรออยู่ตรงนี้ ในทุกนาทีที่เคลื่อนไป เช็ดถ้วยใบเก่า วนเวียนกับเงา ที่ไม่มีวันกลับมา กลิ่นกาแฟจางจาง ปนหยดน้ำตา ที่มันแห้งเหือดไป กาแฟดำแก้วนี้ รสชาติมันขมดี เหมือนชีวิตที่มี ต้องดื่มมันไปทุกที ไม่ร้องไห้หรอกนะ แค่หัวเราะให้โชคชะตา ความรักที่จากลา มันขมกว่ากาแฟในมือ หึ... ขมดี ขมให้ถึงใจ หัวเราะเบาเบา แล้วดื่มมันเข้าไป เห็นเงาที่คุ้นตา เดินข้ามถนนมา มีเด็กและภรรยา จูงมือกันเดินไป ฉันหยิบเหล้าเพียวเพียว เทลงในแก้วใบเก่า ล้างคราบความเหงา ด้วยเงาของความจริง เช็ดถ้วยใบเดิม ความเจ็บมันเพิ่ม แต่ใจกลับเริ่มจะชิน กลิ่นฝนริมทาง กับรักที่พัง ฝังลงในดิน กาแฟดำแก้วนี้ รสชาติมันขมดี เหมือนชีวิตที่มี ต้องดื่มมันไปทุกที ไม่ร้องไห้หรอกนะ แค่หัวเราะให้โชคชะตา ความรักที่จากลา มันขมกว่ากาแฟในมือ เสียงฮาร์มอนิก้า บาดลึกถึงวิญญาณ ความทรมาน ที่เป็นดั่งเพื่อนเก่า ยิ้มขมขื่นในหน้า มองนาฬิกา ที่บอกว่ามันจบแล้ว ลาก่อนคนรักของฉัน กาแฟดำแก้วนี้ รสชาติมันขมดี เหมือนชีวิตที่มี ต้องดื่มมันไปทุกที ไม่ร้องไห้หรอกนะ แค่หัวเราะให้โชคชะตา ความรักที่จากลา มันขมกว่ากาแฟในมือ หึ... ขมดี ขมให้ถึงใจ หัวเราะเบาเบา แล้วดื่มมันเข้าไป ร้านใกล้จะปิดแล้ว วางถ้วยใบสุดท้าย ความหวังที่สลาย ก็แค่กากกาแฟ พรุ่งนี้ก็เริ่มใหม่ ต้มน้ำให้เดือดพล่าน รอรับความทรมาน ในแก้วถัดไป
Комментарии (0)
Загрузка…