มุมที่เงียบที่สุด

ฝนโปรยลงมาที่หน้าต่าง
บนชานเรือนที่วางถ้วยชา
กลิ่นดินจางๆ พัดพา
เรื่องเดิมที่เคยผ่านมา
วนกลับมาในใจช้าๆ
เหมือนภาพที่เคยเห็นตา

ยังมีอะไรบางอย่าง
วางอยู่ข้างๆ ตะกร้า
ที่เดิมที่เธอเคยบอกลา
แต่ของสิ่งนั้นไม่เคยจากไปตามกาลเวลา

หนังสือเล่มเดิมที่เธอทิ้งไว้
เปิดอ่านกี่ครั้งก็ยังอุ่นใจ
ไม่ได้คิดจะคืน ไม่ได้คิดจะไป
เก็บความทรงจำในวันที่ฝนเป็นใจ
แค่อยากจะเก็บมันไว้ในมุมนี้
มุมที่เคยมีเราสองคนคนดี

แค่ความเหงาที่สวยงาม
ไม่ต้องมีคำนิยาม
แค่ปล่อยให้ใจได้ติดตาม
ร่องรอยที่เคยมีความหมายในทุกโมงยาม

รอยนิ้วมือเธอยังติดอยู่
หน้าที่พับไว้ฉันยังรู้
ความรักที่เคยเฝ้าดู
เหลือเพียงแค่ความเอ็นดู
ไม่ได้อยากจะไปลบหลู่
แค่เก็บไว้เป็นเพื่อนคู่

ขยับไปวางที่ทางอื่น
ก็กลัวจะนอนไม่ตื่น
เพราะนี่คือสิ่งเดียวที่ยังยั่งยืน
ในวันที่ใจฉันมันยังคงขมขื่น

หนังสือเล่มเดิมที่เธอทิ้งไว้
เปิดอ่านกี่ครั้งก็ยังอุ่นใจ
ไม่ได้คิดจะคืน ไม่ได้คิดจะไป
เก็บความทรงจำในวันที่ฝนเป็นใจ
แค่อยากจะเก็บมันไว้ในมุมนี้
มุมที่เคยมีเราสองคนคนดี

ไม่ได้รอให้เธอกลับมา
ไม่ได้ขอให้เสียน้ำตา
แค่ปล่อยให้ใจมันช้า
ไปกับกลิ่นฝนและเวลา
ที่หมุนไปอย่างธรรมดา
ในบ้านหลังเดิมที่มีแต่รอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า

ใครถามว่าทำไมไม่ทิ้ง
ฉันตอบว่ามันคือเรื่องจริง
ที่เคยเกิดขึ้นจริง
ในวันที่เราไม่ต้องวิ่ง
ตามหาอะไรที่มันยิ่งใหญ่
แค่มีหนังสือหนึ่งเล่มกับใจที่เข้าใจ

หนังสือเล่มเดิมที่เธอทิ้งไว้
เปิดอ่านกี่ครั้งก็ยังอุ่นใจ
ไม่ได้คิดจะคืน ไม่ได้คิดจะไป
เก็บความทรงจำในวันที่ฝนเป็นใจ
แค่อยากจะเก็บมันไว้ในมุมนี้
มุมที่เคยมีเราสองคนคนดี