บ
가사
จอดรถริมทางที่ด่านชายแดน กลิ่นควันดีเซลมันพัดมาแทน ฝนพรำลงมาบางเบา เงาตะเกียงส่องความเหงา มองไปทางไหนก็เจอแต่เรา นั่งจมกับภาพความหลังใบเก่า กาแฟร้อนๆ ในแก้วพลาสติก ใจมันระริกเหมือนเข็มนาฬิก หยิบรูปใบเดิมขึ้นมอง น้ำตามันเริ่มจะนอง ที่เคยสัญญาจะไปประคอง แต่เธอก็จากไปตามครรลอง โอ้... ถนนสายนี้มันช่างยาวไกล ไม่มีเธอแล้วจะไปกับใคร เสียงฮาร์โมนิกาครางผ่านลม ความเหงาเป็นเพื่อนที่ผมชื่นชม ยอมรับความโดดเดี่ยวที่ถม ในคืนที่ฟ้ามันขื่นมันขม (เสียงครางบลูส์) ฮู้... ความเหงาคือเพื่อนเดินทาง ฮู้... ในคืนที่ฟ้ามันจาง เครื่องยนต์ยังเดินในจังหวะช้า เหมือนใจที่ล้าแต่ไม่นำพา กลิ่นดินชื้นไอฝนเย็น ความจริงที่ผมต้องเห็น ความรักที่มันเคยเป็น กลายเป็นแค่เงาในยามลำเข็ญ โอ้... ถนนสายนี้มันช่างยาวไกล ไม่มีเธอแล้วจะไปกับใคร เสียงฮาร์โมนิกาครางผ่านลม ความเหงาเป็นเพื่อนที่ผมชื่นชม ยอมรับความโดดเดี่ยวที่ถม ในคืนที่ฟ้ามันขื่นมันขม สไลด์กีตาร์กรีดหัวใจ ทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร จะมืดจะมิดสักแค่ไหน ผมยังต้องขับรถต่อไป เก็บเธอเอาไว้ในใจ เป็นแรงไฟในคืนที่ไกล ป้ายบอกทางเขียนว่าอีสาน ความทรงจำยังแสนสราญ แม้เธอจะไม่อยู่ตรงนี้ ในวันที่โลกไร้เสรี แต่ภาพถ่ายใบเดิมที่มี ยังงดงามในทุกนาที โอ้... ถนนสายนี้มันช่างยาวไกล ไม่มีเธอแล้วจะไปกับใคร เสียงฮาร์โมนิกาครางผ่านลม ความเหงาเป็นเพื่อนที่ผมชื่นชม ยอมรับความโดดเดี่ยวที่ถม ในคืนที่ฟ้ามันขื่นมันขม (เสียงครางบลูส์) ฮู้... ความเหงาคือเพื่อนเดินทาง ฮู้... ในคืนที่ฟ้ามันจาง
댓글 (0)
불러오는 중…