ก
歌詞
ไออุ่นจากถ้วยดินเผา เรานั่งสบตาเบาเบา ริมน้ำที่คลองเก่า เรื่องราวของเรา เหมือนภาพที่หมุนช้า ท่ามกลางหยดน้ำฟ้า มองดูละอองที่โปรยลงมา ผ่านกาลเวลาที่แสนธรรมดา ไม่ต้องรีบไปไหนเลย เหมือนอย่างที่เคย แค่ชาเขียวหนึ่งถ้วยนั้น กับใจที่ผูกพัน ฟังเสียงฝนบนสังกะสี จังหวะที่พอดี กลิ่นดอกไม้เปียกชื้น พาใจให้สดชื่น โลกหยุดหมุนไป เพียงเราสองคนใกล้ (ดนตรีแผ่วเบา) อ้อยอิ่งในความเงียบ ความสุขที่มาเทียบ หัวใจ ควันกรุ่นลอยฟุ้งกระจาย ความทุกข์ก็เริ่มมลาย เงาไม้ที่เอนกาย ความเหงาคลี่คลาย เสียงน้ำกระทบฝั่ง เหมือนดนตรีที่ประดัง มองดูละอองที่โปรยลงมา ผ่านกาลเวลาที่แสนธรรมดา ไม่ต้องรีบไปไหนเลย เหมือนอย่างที่เคย แค่ชาเขียวหนึ่งถ้วยนั้น กับใจที่ผูกพัน ฟังเสียงฝนบนสังกะสี จังหวะที่พอดี กลิ่นดอกไม้เปียกชื้น พาใจให้สดชื่น โลกหยุดหมุนไป เพียงเราสองคนใกล้ ลมพัดพาความเย็นอ่อนอ่อน เหมือนโลกกำลังพักผ่อน ในคาเฟ่ไม้หลังเก่า ที่มีเพียงแค่เรา จดจำกลิ่นดินที่หอมฟุ้ง ก่อนจะเห็นสายรุ้ง กระซิบถ้อยคำเพียงแผ่ว ใจฉันก็ลอยไปแล้ว เหมือนแก้วที่ใสแจ๋ว ไร้รอยคลาดแคล้ว ความรักที่เรียบง่าย ในวันที่ฝนร่าย แค่ชาเขียวหนึ่งถ้วยนั้น กับใจที่ผูกพัน ฟังเสียงฝนบนสังกะสี จังหวะที่พอดี กลิ่นดอกไม้เปียกชื้น พาใจให้สดชื่น โลกหยุดหมุนไป เพียงเราสองคนใกล้ แค่เราสองคน ในวันที่ฝน พรำลงมา ช้าช้า
コメント (0)
読み込み中…