ร
歌詞
เก็บเศษดินเผาที่ร้าวราน ประกอบเป็นหน้าในวันวาน ปลายนิ้วสัมผัสความว่างเปล่า เงาที่สะท้อนคือตัวเรา รอยแตกที่แยกเป็นทางยาว ราวกับดวงดาวที่อับเฉา หมอกจางแทรกกลางรอยต่อ รอคอยความจริงที่ท้อ หรือฉันคือภาพลวงตา ที่กาลเวลาประดิษฐ์มา เศษกระเบื้องที่วางไม่ลงตัว ความทรงจำที่ช่างน่ากลัว รอยร้าวที่เชื่อมด้วยน้ำตา มองไม่เห็นแม้เงาที่ตามหา ฉันมีตัวตนอยู่จริงไหม หรือแค่ชิ้นส่วนที่เรียงไว้ ในใจที่แตกสลาย กลายเป็นความหมายที่จางหาย (ฮู... ลมที่พัดผ่าน) (ฮา... เงาที่แหลกราญ) (ฮู... รอยต่อที่ยาวนาน) (ฮา... จิตวิญญาณที่ฟุ้งซ่าน) สีครามที่เคลือบบนผิวบาง สะท้อนความจริงที่จืดจาง ภาพจำที่ต่อไม่เคยติด คือความผิดที่ฉันลิขิต จังหวะที่บิดและเบี้ยวไป เหมือนใจที่ไม่มีที่ไป หมอกจางแทรกกลางรอยต่อ รอคอยความจริงที่ท้อ หรือฉันคือภาพลวงตา ที่กาลเวลาประดิษฐ์มา เศษกระเบื้องที่วางไม่ลงตัว ความทรงจำที่ช่างน่ากลัว รอยร้าวที่เชื่อมด้วยน้ำตา มองไม่เห็นแม้เงาที่ตามหา ฉันมีตัวตนอยู่จริงไหม หรือแค่ชิ้นส่วนที่เรียงไว้ ในใจที่แตกสลาย กลายเป็นความหมายที่จางหาย จังหวะกลองดินที่เต้นรัว เสียงลมในคอที่พันพัว ความจริงไม่มีอยู่จริง ทุกสิ่งคือเศษซากที่ทอดทิ้ง เราเพียงแค่ประดิษฐ์ เพื่อต่อชีวิตในรอยร้าว เปียโนที่บิดจนผิดเพี้ยน ความจริงที่วนและวนเวียน หมอกควันที่ขังในช่องว่าง คือทางที่ฉันเลือกเดินวาง เศษกระเบื้องที่วางไม่ลงตัว ความทรงจำที่ช่างน่ากลัว รอยร้าวที่เชื่อมด้วยน้ำตา มองไม่เห็นแม้เงาที่ตามหา ฉันมีตัวตนอยู่จริงไหม หรือแค่ชิ้นส่วนที่เรียงไว้ ในใจที่แตกสลาย กลายเป็นความหมายที่จางหาย (ฮู... ลมที่พัดผ่าน) (ฮา... เงาที่แหลกราญ) (ฮู... รอยต่อที่ยาวนาน) (ฮา... จิตวิญญาณที่ฟุ้งซ่าน)
コメント (0)
読み込み中…