เ
歌詞
ควันบุหรี่จางๆ ในบาร์เดิม เธอนั่งจมความเหงาที่มุมเดิม มองดูสายตาที่เคยร้อนแรง ทำไมวันนี้มันดูอ่อนแรง เหมือนคนแปลกหน้าที่ฉันไม่เคยรู้จัก คนเดิมที่เคยสู้ตาย... หายไปไหนนัก จำได้ไหมเราเคยสาบาน จะพังกำแพงด้วยเสียงกังวาน กีตาร์ตัวเก่าที่เธอเคยสะพาย วันนี้มันตายไปแล้วใช่ไหม? เพื่อนเอ๋ย... ทำไมถึงยอมจำนน ทิ้งฝันไว้กลางถนน ให้คนเขาเหยียบย่ำ เสียงเพลงที่เคยกระหึ่มร้อง วันนี้เหลือเพียงความช้ำ ในใจที่มันมอดไหม้... ไปตามกาลเวลา ในใจที่มันอ่อนล้า... เกินจะเยียวยา โฮ... เพื่อนเอย ไฟมันดับไปแล้ว โฮ... เพื่อนเอย เหลือเพียงแก้วที่ว่างเปล่า ชุดทำงานสีเทาดูเรียบร้อย แต่แววตาเธอมันดูเศร้าสร้อย บอกว่าชีวิตมันต้องเดินไป แต่ทำไมใจเธอถึงร้องไห้? เหมือนวิญญาณถูกขังในกรงความจริง ทิ้งทุกอย่างที่รัก... เป็นเพียงแค่สิ่งประวิง จำได้ไหมเราเคยสาบาน จะพังกำแพงด้วยเสียงกังวาน กีตาร์ตัวเก่าที่เธอเคยสะพาย วันนี้มันตายไปแล้วใช่ไหม? เพื่อนเอ๋ย... ทำไมถึงยอมจำนน ทิ้งฝันไว้กลางถนน ให้คนเขาเหยียบย่ำ เสียงเพลงที่เคยกระหึ่มร้อง วันนี้เหลือเพียงความช้ำ ในใจที่มันมอดไหม้... ไปตามกาลเวลา ในใจที่มันอ่อนล้า... เกินจะเยียวยา เสียงฮาร์โมนิกาหวีดร้องแทนใจ ว่าโลกใบนี้มันช่างโหดร้าย เราเคยเดินเคียงไหล่ไม่กลัวใคร แล้วเหตุใดเธอถึงขี้ขลาดไป มองดูเงาตัวเองในจอกเหล้า มันช่างเงียบเหงาและว่างเปล่า เพื่อนเอ๋ย... ทำไมถึงยอมจำนน ทิ้งฝันไว้กลางถนน ให้คนเขาเหยียบย่ำ เสียงเพลงที่เคยกระหึ่มร้อง วันนี้เหลือเพียงความช้ำ ในใจที่มันมอดไหม้... ไปตามกาลเวลา ในใจที่มันอ่อนล้า... เกินจะเยียวยา
コメント (0)
読み込み中…