เ
歌詞
แสงไฟสลัวในห้องนอน ฝนพรมหน้าต่างสะท้อน มองนาฬิกาไม้เรือนเก่า ของขวัญชิ้นสุดท้ายของเรา สัมผัสกระจกที่เย็นเฉียบ ความเหงาค่อยๆ เข้ามาเยียบ เงียบงันจนได้ยินเสียงใจ ที่ยังคงเต้นเพื่อใคร ทุกนาทีที่เคยหมุน ได้ยินเสียงเธอที่อบอุ่น แว่วมาในความมืดมิด เหมือนเธอยังอยู่ใกล้ชิด แต่ความจริงมันช่างโหดร้าย เมื่อความรักเรานั้นมลาย เหลือเพียงแค่เศษซากฝัน ที่ยังคงผูกมัดฉัน ในวันที่ฟ้าหม่นหมอง น้ำตาเอ่อล้นนอง เพิ่งรู้ว่าเข็มมันนิ่งค้าง ตั้งแต่วันที่เธอแยกทาง เวลาของฉันหยุดลง ในวันที่รักไม่มั่นคง ไม่กล้าเปลี่ยนถ่านก้อนนั้น กลัวภาพวันวานจะแปรผัน ให้เวลาหยุดไว้ที่เธอ แม้ใจจะเจ็บจนแทบเพ้อ ปล่อยให้เข็มมันหยุดเดิน ดีกว่าต้องเผชิญความห่างเหิน เก็บความรักในวันเก่า ให้อยู่กับฉันเหมือนเงา ตลอดไป ให้มันหยุดอยู่อย่างนั้น ในนาทีที่เรามีกัน ไม่ต้องเดินไปไหน แค่มีเธอในหัวใจ เงาของนาฬิกาบนโต๊ะ เหมือนโซ่ตรวนที่ผูกมัด ไม่ต้องการเดินไปข้างหน้า หากไม่มีเธอในสายตา ยอมจมปลักในอดีต ที่เคยมีเราเป็นผู้ขีด เส้นทางที่เคยร่วมเดิน ที่ตอนนี้ช่างห่างเหิน ในวันที่ฟ้าหม่นหมอง น้ำตาเอ่อล้นนอง เพิ่งรู้ว่าเข็มมันนิ่งค้าง ตั้งแต่วันที่เธอแยกทาง เวลาของฉันหยุดลง ในวันที่รักไม่มั่นคง ไม่กล้าเปลี่ยนถ่านก้อนนั้น กลัวภาพวันวานจะแปรผัน ให้เวลาหยุดไว้ที่เธอ แม้ใจจะเจ็บจนแทบเพ้อ ปล่อยให้เข็มมันหยุดเดิน ดีกว่าต้องเผชิญความห่างเหิน เก็บความรักในวันเก่า ให้อยู่กับฉันเหมือนเงา ตลอดไป ปล่อยให้ฝนลบเลือนรอยเท้า แต่ไม่ยอมให้ลบภาพเรา แม้โลกจะหมุนไปถึงไหน แต่ใจฉันยังหยุดที่เดิม ไม่ขอให้เธอกลับมาหา แค่ขอรักษาเศษเวลา ที่เธอเคยให้ฉันไว้ ก่อนที่เธอจะจากไป ไม่กล้าเปลี่ยนถ่านก้อนนั้น กลัวภาพวันวานจะแปรผัน ให้เวลาหยุดไว้ที่เธอ แม้ใจจะเจ็บจนแทบเพ้อ ปล่อยให้เข็มมันหยุดเดิน ดีกว่าต้องเผชิญความห่างเหิน เก็บความรักในวันเก่า ให้อยู่กับฉันเหมือนเงา ตลอดไป
コメント (0)
読み込み中…