ม
歌詞
แดดจางลงที่มุมหน้าต่าง ร้านเดิมที่เคยมาด้วยกัน กลิ่นกาแฟยังหอมเหมือนวันนั้น ฉันนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิม แอบยิ้มเบาๆ ให้กับความหลัง ความทรงจำยังช่วยมาเติม ไม่ได้เหงาจนทนไม่ไหว แค่คิดถึงเธอขึ้นมาใหม่ ในวันที่ใจเริ่มจะชิน กับความจริงที่ไม่มีเรา ลาเต้แก้วเดิมที่หวานน้อย ค่อยๆ จิบความสุขที่หลงเหลือ ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเคยเกื้อ หนุนนำให้ใจได้พบความงาม ไม่โกรธเลยที่เธอจากไป แค่ดีใจที่เคยได้ถาม เรื่องราวดีๆ ในทุกยาม ที่ฉันเคยมีเธอข้างกาย แค่เพียงจดจำไว้ ในวันที่ฟ้าสดใส เรื่องราวที่เคยได้ใช้ มันยังคงมีความหมาย รื้อกระเป๋าใบเก่าใบนั้น เจอตั๋วหนังที่มันซีดจาง เรื่องที่เราดูจนจบทาง ยังวางอยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน ภาพเธอยังชัดในความนึกคิด ถึงแม้ชีวิตจะเดินต่อไป ไม่ได้เหงาจนทนไม่ไหว แค่คิดถึงเธอขึ้นมาใหม่ ในวันที่ใจเริ่มจะชิน กับความจริงที่ไม่มีเรา ลาเต้แก้วเดิมที่หวานน้อย ค่อยๆ จิบความสุขที่หลงเหลือ ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเคยเกื้อ หนุนนำให้ใจได้พบความงาม ไม่โกรธเลยที่เธอจากไป แค่ดีใจที่เคยได้ถาม เรื่องราวดีๆ ในทุกยาม ที่ฉันเคยมีเธอข้างกาย นาฬิกายังเดินไปช้าๆ ลบเลือนรอยน้ำตาให้จางลง ความรักที่เคยเคยมั่นคง เปลี่ยนเป็นมิตรภาพที่ยืนยง เดินกลับคนเดียวก็ไม่เป็นไร ใจฉันยังคงซื่อตรง ลาเต้แก้วเดิมที่หวานน้อย ค่อยๆ จิบความสุขที่หลงเหลือ ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเคยเกื้อ หนุนนำให้ใจได้พบความงาม ไม่โกรธเลยที่เธอจากไป แค่ดีใจที่เคยได้ถาม เรื่องราวดีๆ ในทุกยาม ที่ฉันเคยมีเธอข้างกาย แค่เพียงจดจำไว้ ในวันที่ฟ้าสดใส เรื่องราวที่เคยได้ใช้ มันยังคงมีความหมาย
コメント (0)
読み込み中…