เศษเสียงในรอยฝน

ชานชาลาที่มันว่างเปล่า
สายฝนโปรยลงมาเบาๆ
เงาในน้ำสะท้อนความเหงา
มองดูทางที่เธอจากไป
ไม่มีแม้คำลาทิ้งไว้
ทิ้งฉันให้ตายในความเสียใจ

เสียงรถไฟค่อยๆ จางห่าง
ทิ้งฉันไว้ในทางสายกลาง
ความทรงจำยังคงกังวาน
เหมือนแผลที่มันยังทรมาน

รักที่เคยคิดว่านิรันดร์
เป็นแค่ควันที่มันเลือนราง
เหมือนเศษเสียงที่จางหายไป
ในรางเหล็กที่ไร้หัวใจ
กรีดร้องออกมาให้สุดเสียง
แต่ไม่มีใครได้ยินสำเนียง
ในคืนที่ฟ้ามันพังทลาย

หายไป (หายไป)
จางไป (จางไป)
ความรักที่มันตายลงไป

เหยียบลงบนผิวน้ำขัง
ความผิดหวังมันประดังซ้ำๆ
ภาพสะท้อนที่มันมืดดำ
ย้ำเตือนเรื่องที่เธอเคยทำ
กรงขังที่มองไม่เห็นตัว
รอบกายมีแต่ความน่ากลัว

ความเงียบงันมันเริ่มกดดัน
บีบคั้นใจให้มันสั่น
ความจริงที่ฉันต้องยอมรับมัน
ว่าเราไม่มีวันพบกัน

รักที่เคยคิดว่านิรันดร์
เป็นแค่ควันที่มันเลือนราง
เหมือนเศษเสียงที่จางหายไป
ในรางเหล็กที่ไร้หัวใจ
กรีดร้องออกมาให้สุดเสียง
แต่ไม่มีใครได้ยินสำเนียง
ในคืนที่ฟ้ามันพังทลาย

ไม่มีเธอ (ไม่มีเธอ)
ไม่มีเรา (ไม่มีเรา)
มีเพียงเงา (มีเพียงเงา)
ที่ว่างเปล่า

เปียโนบรรเลงความเจ็บช้ำ
ตอกย้ำด้วยเสียงกลองที่กระหน่ำ
ฉันติดอยู่ในวังวนสีเทา
ภายใต้เงาของความขลาดเขลา
ไม่เหลืออะไรให้ยึดเหนี่ยว
ในวันที่ใจมันโดดเดี่ยว
(คำราม) มันจบแล้ว!

รักที่เคยคิดว่านิรันดร์
เป็นแค่ควันที่มันเลือนราง
เหมือนเศษเสียงที่จางหายไป
ในรางเหล็กที่ไร้หัวใจ
กรีดร้องออกมาให้สุดเสียง
แต่ไม่มีใครได้ยินสำเนียง
ในคืนที่ฟ้ามันพังทลาย

หายไป (หายไป)
จางไป (จางไป)
ความรักที่มันตายลงไป
ตลอดกาล