บะหมี่เหนียวกว่าใจ

ไฟตรงแยกสลับสีส้มแดง
ลมพัดแรงจนป้ายร้านมันแกว่ง
สามคืนแล้วที่เก้าอี้ยังว่าง
เช็ดชามวนไปในความอ้างว้าง
หัวเราะเบาๆ ในคอที่แห้งผาก
ชีวิตมันยากกว่าการลวกเส้นฝาก

ฝนตั้งเค้ามาอีกแล้วใช่ไหม
เหมือนน้ำตาที่ไหลอยู่ข้างใน
หยิบผ้าขี้ริ้วมาขยี้โต๊ะเบาๆ
นึกถึงคำเก่าที่เธอเคยบอกเรา
สะบัดมือไล่ความจำที่เน่า

ก๋วยเตี๋ยวร้านฉันมันยังเหนียว
แต่ใจเธอนั้นช่างเปื่อยเชียว
ลวกเส้นในหม้อที่ไฟลุกโชน
แต่รักเธอมันโดนฝนชะจนโคลน
หัวเราะแห้งๆ ให้กับโชคชะตา
เส้นบะหมี่มันยังมีค่ากว่าคำลา

เสียงสไลด์กีตาร์บาดลึกในใจ
เบสเดินย้ำๆ ให้ฉันเดินต่อไป

เปิดจอมือถือดูข้อความเก่า
เห็นรอยลบที่เธอทิ้งไว้ให้เรา
ส่งมาตอนฝนเทลงมาหนัก
แล้วก็ถอนรักคืนไปชะงัก
ยิ้มมุมปากให้ความขี้ขลาด
รักเธอมันขาดง่ายกว่ากระดาษ

ก๋วยเตี๋ยวร้านฉันมันยังเหนียว
แต่ใจเธอนั้นช่างเปื่อยเชียว
ลวกเส้นในหม้อที่ไฟลุกโชน
แต่รักเธอมันโดนฝนชะจนโคลน
หัวเราะแห้งๆ ให้กับโชคชะตา
เส้นบะหมี่มันยังมีค่ากว่าคำลา

กลิ่นน้ำซุปมันหอมคลุ้ง
แต่อารมณ์ฉันมันติดหล่มตม
ออร์แกนครางหึ่งเหมือนใจระบม
เบสเดินหนึบหนับขับความขม
ใครจะไป... ก็ไป
ฉันยังอยู่... ตรงนี้ไง

พรุ่งนี้ไฟแดงก็คงสว่าง
รถราก็คงวิ่งผ่านตามทาง
ฉันก็คงยืนลวกเส้นต่อไป
ใจที่เปื่อยของเธอ... ช่างมันปะไร
ลูกค้าไม่มี... ก็มีแค่ฉัน
อยู่กับความเหงาที่มันคงพัน

ก๋วยเตี๋ยวร้านฉันมันยังเหนียว
แต่ใจเธอนั้นช่างเปื่อยเชียว
ลวกเส้นในหม้อที่ไฟลุกโชน
แต่รักเธอมันโดนฝนชะจนโคลน
หัวเราะแห้งๆ ให้กับโชคชะตา
เส้นบะหมี่มันยังมีค่ากว่าคำลา