คาเฟ่ที่ความทรงจำยังหายใจ

หยดน้ำบนกระจกใส
กลิ่นกาแฟที่เริ่มจะจืดจางไป
ที่ตรงนี้เคยมีเรานั่งใกล้
ในคืนที่ฝนโปรยปรายไม่ขาดสาย
ไออุ่นที่เคยคุ้น
ยังคงหมุนวนอยู่ในหัวใจ

เสียงวิทยุเก่าๆ ดังแผ่วเบา
เพลงเศร้าที่ย้ำเรื่องราวของเรา
คำลาที่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เบา
ความเหงาเริ่มเข้ามาแทนที่เงา
แก้วใบเดิมที่วางทิ้ง
คือความจริงที่ฉันต้องยอมรับเอา

ไม่ได้โกรธที่เธอต้องไป
ไม่ได้แค้นที่รักพังทลาย
แค่ยอมรับความจริงที่โหดร้าย
เพื่อเริ่มใหม่ในวันที่เดียวดาย
ความเจ็บที่เคยมี
กำลังจะจางหายไป

ปล่อยให้เธอไป ไม่ใช่ความพ่ายแพ้
แต่คือการดูแล หัวใจที่อ่อนแอของฉัน
หยดน้ำตาที่รินไหล ในคืนที่ไร้แสงจันทร์
จะค่อยๆ จางไปตามกาลเวลาที่ผัน
ให้ความทรงจำที่งดงามยังคงอยู่ตรงนั้น
ในคาเฟ่แห่งความหลังที่เราเคยมีกัน

ให้ใจได้พักผ่อน
ในวันที่ฝนซา
หลับตาเพื่อลืมความลา
ที่เคยทำให้น้ำตาเอ่อ

มองดูเก้าอี้ตัวเดิมที่ว่างเปล่า
ไม่มีแล้วเรื่องเล่าของเราทั้งสอง
มีเพียงความเข้าใจที่มาประคับประคอง
ให้ฉันไม่ต้องร้องไห้เหมือนวันเก่า
รอยยิ้มที่จางหาย
เริ่มกลับมาในใจเบาๆ

ไม่ได้โกรธที่เธอต้องไป
ไม่ได้แค้นที่รักพังทลาย
แค่ยอมรับความจริงที่โหดร้าย
เพื่อเริ่มใหม่ในวันที่เดียวดาย
ความเจ็บที่เคยมี
กำลังจะจางหายไป

ปล่อยให้เธอไป ไม่ใช่ความพ่ายแพ้
แต่คือการดูแล หัวใจที่อ่อนแอของฉัน
หยดน้ำตาที่รินไหล ในคืนที่ไร้แสงจันทร์
จะค่อยๆ จางไปตามกาลเวลาที่ผัน
ให้ความทรงจำที่งดงามยังคงอยู่ตรงนั้น
ในคาเฟ่แห่งความหลังที่เราเคยมีกัน

ความเจ็บปวดอาจจะไม่หายไปในทันที
แต่ในทุกนาที ฉันเริ่มหายใจได้ดีกว่าเดิม
แสงไฟที่ปลายทาง เริ่มกลับมาแต่งเติม
ความหวังที่ขาดหาย ฉันจะกลับมาเริ่ม
ก้าวเดินต่อไป
ด้วยใจที่เข้มแข็งกว่าเดิม

ปล่อยให้เธอไป ไม่ใช่ความพ่ายแพ้
แต่คือการดูแล หัวใจที่อ่อนแอของฉัน
หยดน้ำตาที่รินไหล ในคืนที่ไร้แสงจันทร์
จะค่อยๆ จางไปตามกาลเวลาที่ผัน
ให้ความทรงจำที่งดงามยังคงอยู่ตรงนั้น
ในคาเฟ่แห่งความหลังที่เราเคยมีกัน