ทางหลวงสายน้ำตา

ฝนตกพรำบนทางหลวง
ความเหงาเข้ามากัดกินทรวง
มองเห็นแสงไฟที่หลอกลวง
ในคืนที่ใจฉันหนักหน่วง
พวงมาลัยยังอยู่ในมือ
ชื่อของเธอยังฉันยังถือ
ในใจมันร้องจนระบือ
แต่ความจริงมันน่าอดสู

ควันบุหรี่ลอยฟุ้งในรถ
ชีวิตที่มันช่างคดเคี้ยว
ขับผ่านทางมืดเพียงคนเดียว
ใจมันเสียวจนสั่นสะท้าน
มองดูนาฬิกาที่หมุนไป
แต่ใจฉันยังอยู่ที่บ้าน
ความเหนื่อยล้ามันช่างยาวนาน
ทรมานเกินจะทนไหว

กี่กิโลเมตรที่ต้องผ่าน
กี่วันวานที่ฉันทิ้งไว้
เห็นไฟเมืองอยู่ไกลไกล
แต่ทำไมยิ่งขับยิ่งไกลออกไป

ต้องวิ่งต่อไปบนทางไกล
ชีวิตแลกไปกับเวลา
คิดถึงเธอแทบจะขาดใจ
ต้องฝืนทนไว้ด้วยน้ำตา
ไม่มีวันหยุดพักที่แท้จริง
ทิ้งทุกสิ่งไว้ข้างหลังหนา
ถนนสายนี้คือบัญชา
ที่ขังฉันไว้ชั่วนิรันดร์

โอ้... บนถนนสายนี้
ไม่มีที่ให้ฉันพักพิง
โอ้... ความจริงที่โหดร้าย
ต้องวิ่งไปจนตายหรือไง

กาแฟแก้วที่เท่าไหร่
ก็ไม่อาจไล่ความเพลีย
คิดถึงหน้าลูกหน้าเมีย
ใจมันละเหี่ยเหลือเกิน
ถนนสายเอเชียมันเงียบเหงา
มีเพียงเงาที่เดินร่วมทาง
ความฝันมันเริ่มจะจืดจาง
เหลือเพียงร่างที่ยังสู้ตาย

กี่กิโลเมตรที่ต้องผ่าน
กี่วันวานที่ฉันทิ้งไว้
เห็นไฟเมืองอยู่ไกลไกล
แต่ทำไมยิ่งขับยิ่งไกลออกไป

ต้องวิ่งต่อไปบนทางไกล
ชีวิตแลกไปกับเวลา
คิดถึงเธอแทบจะขาดใจ
ต้องฝืนทนไว้ด้วยน้ำตา
ไม่มีวันหยุดพักที่แท้จริง
ทิ้งทุกสิ่งไว้ข้างหลังหนา
ถนนสายนี้คือบัญชา
ที่ขังฉันไว้ชั่วนิรันดร์

เสียงฮาร์โมนิก้ามันโหยหวน
เหมือนใจที่คร่ำครวญหา
อยากจะหยุดรถแล้วหันกลับ
แต่ภาระมันบีบน้ำตา
ต้องไปให้ถึงจุดหมายปลายทาง
แม้ใจจะพังยับเยินแค่ไหน
เพราะชีวิตคนอย่างฉัน
เลือกอะไรไม่ได้เลยใช่ไหม

แสงทองเริ่มจับที่ขอบฟ้า
แต่ตาฉันยังไม่ได้ปิด
โชคชะตามันช่างลิขิต
ให้ชีวิตอยู่บนล้อรถ
ทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล
ใจข้างในมันยังรันทด
ความรักที่เคยสวยสด
เหลือเพียงบทเพลงที่เศร้าใจ

ต้องวิ่งต่อไปบนทางไกล
ชีวิตแลกไปกับเวลา
คิดถึงเธอแทบจะขาดใจ
ต้องฝืนทนไว้ด้วยน้ำตา
ไม่มีวันหยุดพักที่แท้จริง
ทิ้งทุกสิ่งไว้ข้างหลังหนา
ถนนสายนี้คือบัญชา
ที่ขังฉันไว้ชั่วนิรันดร์

ต้องวิ่งไป... ไม่หยุดพัก
เพื่อคนที่ฉัน... แสนรัก
โอ้... ทางหลวงสายน้ำตา