กลิ่นเก่าในเช้าฝนพรำ

กลิ่นกาแฟดำลอยมา
ในเช้าที่ฝนเริ่มตก
เดินผ่านประตูบานเก่า
ภาพเรายังไม่เลือนลบ
บรรยากาศที่คุ้นเคย
เฉยเมยแต่ยังอบอุ่น
เหมือนวันวานที่ละมุน
ในร้านที่ไม่มีคุณ

เสียงกระดิ่งที่หน้าร้าน
เหมือนเรียกวันวานกลับมา
ที่นั่งตรงมุมหน้าต่าง
ยังว่างรอใครสักคน
แต่ฉันไม่ได้รอใคร
แค่ปล่อยให้ใจได้วน
ในความทรงจำที่ปน
กับหยดน้ำฝนจางจาง

ขอบคุณที่เคยนั่งตรงนี้
ขอบคุณทุกนาทีที่มีกัน
ไม่ได้ต้องการให้คืนวัน
ย้อนกลับมาเหมือนเก่า
แค่ดีใจที่เคยรัก
ให้หัวใจไม่ต้องเหงา
ขอบคุณเรื่องราวของเรา
ที่ยังหอมกรุ่นในใจ

ให้ใจได้เก็บเอาไว้
ความรักที่เคยสวยงาม
ไม่ต้องมีคำนิยาม
แค่ยิ้มให้ความทรงจำ

นึกถึงตอนประคองแก้ว
กลัวน้ำร้อนลวกมือเธอ
รอยยิ้มที่เคยได้เจอ
ข้ามโต๊ะที่วางถ้วยไว้
นิ้วมือที่เคยเกี่ยวก้อย
ในวันที่ฟ้าไม่เป็นใจ
รายละเอียดที่ลืมไป
กลับชัดขึ้นมาอีกคราว

ควันที่ลอยจากถ้วยชา
บังตาแต่เห็นชัดเจน
ความรักที่เคยโอนเอน
ตอนนี้มันนิ่งสงบ
ไม่มีความโกรธข้างใน
ไม่มีหัวใจที่รบ
แค่ดีใจที่ได้พบ
และเคยได้เดินร่วมทาง

ขอบคุณที่เคยนั่งตรงนี้
ขอบคุณทุกนาทีที่มีกัน
ไม่ได้ต้องการให้คืนวัน
ย้อนกลับมาเหมือนเก่า
แค่ดีใจที่เคยรัก
ให้หัวใจไม่ต้องเหงา
ขอบคุณเรื่องราวของเรา
ที่ยังหอมกรุ่นในใจ

ก้าวเดินต่อไปช้าๆ
ท่ามกลางไอความหนาว
ลมหายใจเป็นสีขาว
ลอยหายไปในอากาศ
ยิ้มให้ตัวเองหนึ่งที
กับรักที่เคยทำพลาด
กลายเป็นภาพวาดที่สวยงาม
ในวันที่ฝนโปรยปราย

ขอบคุณที่เคยนั่งตรงนี้
ขอบคุณทุกนาทีที่มีกัน
ไม่ได้ต้องการให้คืนวัน
ย้อนกลับมาเหมือนเก่า
แค่ดีใจที่เคยรัก
ให้หัวใจไม่ต้องเหงา
ขอบคุณเรื่องราวของเรา
ที่ยังหอมกรุ่นในใจ