รอยจางบนไหล่เสื้อ

เที่ยงคืนที่เมืองเริ่มเงียบเหงา
เปิดตู้ใบเก่าที่มุมห้อง
เจอเสื้อคลุมที่เธอเคยจอง
วางทิ้งไว้เนิ่นนานหลายปี
ความทรงจำเริ่มทำหน้าที่
สะกิดใจเบาๆ ในตอนนี้

กลิ่นบุหรี่จางๆ ยังอบอวล
กลิ่นน้ำฝนบนไหล่มาชักชวน
ให้คิดถึงคืนที่เรานิ่งเฉย
นั่งมองไฟที่เปลี่ยนไปเหมือนเคย

ไฟนีออนสะท้อนบนถนนเปียก
ความรู้สึกที่ไม่มีใครเรียก
เราแค่นั่งดื่มกันในบาร์นั้น
รอยขีดบนขอบแก้วที่แบ่งปัน
คือความลับที่รู้กันแค่ฉัน
แค่นึกถึง... ไม่ได้หวังให้คืนวันย้อนมา

(Scratch sound)
แค่ความอบอุ่นที่จางหาย
ในคืนที่ฝนพรำกระจาย

จำรอยข่วนที่ขอบแก้วได้ไหม
เธอใช้เล็บสะกิดมันเรื่อยไป
ตอนที่เราคุยเรื่องความฝัน
เสียงแซกโซโฟนคอยปลอบขวัญ
บรรยากาศนุ่มนวลเหมือนสำลี
ในวันที่โลกใบนี้ยังดูดี

ควันสีเทาลอยฟุ้งกลางอากาศ
ความเหงาที่ไม่ได้มาแบบประหลาด
มันแค่นั่งลงข้างๆ กันตรงนี้
ในบาร์ที่เปิดเพลงเดิมทุกที

ไฟนีออนสะท้อนบนถนนเปียก
ความรู้สึกที่ไม่มีใครเรียก
เราแค่นั่งดื่มกันในบาร์นั้น
รอยขีดบนขอบแก้วที่แบ่งปัน
คือความลับที่รู้กันแค่ฉัน
แค่นึกถึง... ไม่ได้หวังให้คืนวันย้อนมา

Eb minor เดินไปตามจังหวะ
ปล่อยใจให้ไหลไปตามวาระ
ไม่ต้องมีคำลาที่ซับซ้อน
แค่ภาพจำที่แสนจะอ่อนโยน
เวลาหมุนไปแต่ใจยังนิ่ง
ความทรงจำคือเรื่องจริงที่พักพิง

(พูด) "ตลกดีนะ... ผมเกือบลืมไปแล้ว"
"ว่าตอนนั้นเราเคยชอบเพลงนี้ขนาดไหน"
"เสื้อตัวนี้... เธอก็ลืมทิ้งไว้เฉยๆ"
"เหมือนกับความรู้สึกที่มันตกค้างในตู้เสื้อผ้า"
(ร้อง) ไม่ได้เศร้าที่ต้องอยู่ลำพัง
แค่ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเคยฟัง
เสียงหัวใจที่เต้นดังพร้อมกัน

อุ่นในใจ... ในคืนที่หนาว
มองดูแสง... ของเมืองที่พร่ามัว
ไม่มีเธอ... ก็ไม่เป็นไร
แค่เสื้อคลุม... ที่ยังเก็บไว้

ไฟนีออนสะท้อนบนถนนเปียก
ความรู้สึกที่ไม่มีใครเรียก
เราแค่นั่งดื่มกันในบาร์นั้น
รอยขีดบนขอบแก้วที่แบ่งปัน
คือความลับที่รู้กันแค่ฉัน
แค่นึกถึง... ไม่ได้หวังให้คืนวันย้อนมา

แค่ความอบอุ่นที่จางหาย
ในคืนที่ฝนพรำกระจาย
(Scratch sound)
มันก็แค่เสื้อคลุมตัวเดิม