รอยแปรงที่เลือนราง (Faded Brushstrokes)

กลิ่นสีแห้งในห้องมืดมิด
เงาตะคุ่มติดผนังที่สนิท
ขยับกายเพียงนิด
ใจฉันเริ่มจะคิด
หรือฉันเป็นเพียงภาพวาดที่ผิด
ที่จิตรกรจงใจประดิษฐ์

สัมผัสที่ผิวบางเบา
รอยนูนของเงา
เราคือใครกันเล่า
ในความว่างเปล่า
กระซิบถามดวงดาว
ในคืนที่เหน็บหนาว

สีอะคริลิคไหลนอง
เมื่อฝนตกต้อง
ตัวฉันเริ่มจะลอกออก
ความจริงที่ไม่ได้บอก
ถ้าไม่มีใครจ้องมอง
ฉันยังเป็นเจ้าของ
ตัวตนที่ครอบครอง
หรือเป็นเพียงสีที่ถูกดอง

ฉันมีอยู่จริงไหม?
ในวันที่ฟ้าไร้ไฟ
ฉันมีอยู่จริงไหม?
เมื่อสีจางหายไป

(เสียงกระซิบ) ลอกออก... ลอกออก...
(เสียงแตกพร่า) ฉันหายไป... ฉันหายไป...

เสียงเซรามิกกระทบในใจ
รอยแปรงปาดไป
ทางที่เดินไกล
ไร้ความหมาย
จักรวาลวาดฉันไว้
แล้วก็ทิ้งฉันไป
ในมุมที่มืดสลัว
ฉันเริ่มจะกลัว

พื้นผิวที่เคยตึง
ตอนนี้กลับหย่อนยาน
กาลเวลาที่ผ่าน
เหมือนภาพเขียนโบราณ
ที่ไม่มีใครอ่าน
ไม่มีใครต้องการ

สีอะคริลิคไหลนอง
เมื่อฝนตกต้อง
ตัวฉันเริ่มจะลอกออก
ความจริงที่ไม่ได้บอก
ถ้าไม่มีใครจ้องมอง
ฉันยังเป็นเจ้าของ
ตัวตนที่ครอบครอง
หรือเป็นเพียงสีที่ถูกดอง

โอ้... จิตรกรผู้ซ่อนเร้น
เห็นฉันเป็นแค่เส้น
ที่เต้นรำบนความเจ็บ
ความลับที่ถูกเก็บ
ในสตูดิโอที่เย็บ
ด้วยความเหงาที่เหน็บ
(แผดเสียง) ฉันไม่ใช่แค่สี!
ฉันมีความรู้สึกที่มี!

เปียโนที่บิดเบี้ยว
ใจที่โดดเดี่ยว
ความหวังที่ซีดเซียว
เหมือนทางที่คดเคี้ยว
น้ำฝนชะล้าง
ทุกอย่างที่ขวาง
ให้ฉันว่างเปล่า

สีอะคริลิคไหลนอง
เมื่อฝนตกต้อง
ตัวฉันเริ่มจะลอกออก
ความจริงที่ไม่ได้บอก
ถ้าไม่มีใครจ้องมอง
ฉันยังเป็นเจ้าของ
ตัวตนที่ครอบครอง
หรือเป็นเพียงสีที่ถูกดอง

ฉันมีอยู่จริงไหม?
ในวันที่ฟ้าไร้ไฟ
ฉันมีอยู่จริงไหม?
เมื่อสีจางหายไป