เศษหมึกในเงาฝน

ฝนพรำลงที่เดิม
ร้านเดิมที่เคยเติม
ความทรงจำเริ่มเลือน
เหมือนโดนใครมาเฉือน
ประตูไม้ที่ปิดตาย
ความหมายที่สลาย
เหลือเพียงกลิ่นชาจาง
ในวันที่อ้างว้าง

กระซิบผ่านความมืดมน
ท่ามกลางสายฝนที่หล่น
ใจมันยังวกวน
กับคำที่เคยอดทน
ไม่เคยได้พูดไป
เก็บไว้จนข้างในมันไหม้

มันคือเศษกระดาษที่เปื่อยยุ่ย
ต้องลุยฝนไปก็เท่านั้น
คำพูดที่ค้างอยู่ในใจ
ตะโกนออกไปให้ฟ้าสั่น
ความลับที่ฉันไม่เคยบอก
หลอกตัวเองในความฝัน
มันจบลงแล้วตรงที่เดิม
ที่ที่เราเคยพบกัน

(โฮว... ตะโกนออกไป)
(โฮว... ให้มันจบลง)

โต๊ะมุมนั้นยังวาง
ร้างไร้คนร่วมทาง
รอยปากกาที่จาง
วางทิ้งไว้อย่างอ้างว้าง
เศษบันทึกที่เปียกปอน
เหมือนใจที่โดนกัดกร่อน
ทุกอย่างมันสายไป
ในวันที่ไม่เหลือใคร

กระซิบผ่านความมืดมน
ท่ามกลางสายฝนที่หล่น
ใจมันยังวกวน
กับคำที่เคยอดทน
ไม่เคยได้พูดไป
เก็บไว้จนข้างในมันไหม้

มันคือเศษกระดาษที่เปื่อยยุ่ย
ต้องลุยฝนไปก็เท่านั้น
คำพูดที่ค้างอยู่ในใจ
ตะโกนออกไปให้ฟ้าสั่น
ความลับที่ฉันไม่เคยบอก
หลอกตัวเองในความฝัน
มันจบลงแล้วตรงที่เดิม
ที่ที่เราเคยพบกัน

โลกหมุนไป
ใจหมุนตาม
ในคำถาม
ที่ไร้คำตอบ
ความอัดอั้น
ความกดดัน
ระเบิดมันออกมา
ให้สิ้นซากไป

เศษกระดาษ
ที่เปื่อยยุ่ย
คำพูดที่ค้าง
ในใจฉัน

มันคือเศษกระดาษที่เปื่อยยุ่ย
ต้องลุยฝนไปก็เท่านั้น
คำพูดที่ค้างอยู่ในใจ
ตะโกนออกไปให้ฟ้าสั่น
ความลับที่ฉันไม่เคยบอก
หลอกตัวเองในความฝัน
มันจบลงแล้วตรงที่เดิม
ที่ที่เราเคยพบกัน

มันจบลงแล้ว
ในเงาฝน
ที่มืดมน
จบลงแล้ว