ไออุ่นในเงาไม้ (Warmth in the Shadows)

ไออุ่นกรุ่นในแก้วกาแฟ
บนระเบียงไม้ที่เริ่มแก่
ลมหนาวพัดมาคอยดูแล
กลิ่นดอกไม้ป่ามาชะโลมแผล
ใจที่เคยอ่อนแอ
เริ่มจะเปลี่ยนแปร
กลายเป็นความสุขแท้

แสงแดดส่องลอดช่องใบ
เป็นจุดเล็กๆ กระจายไป
อุ่นละมุนชื่นใจ
เกินกว่าคำบรรยายใดๆ
ในเช้าที่สดใส

ในความเงียบสงบ
ที่ฉันได้มาพบ
ความล้าที่มลาย
ร่างกายผ่อนคลาย
แค่มีเธอข้างกาย
สุขจนเกินบรรยาย
โลกหมุนไปช้าๆ
ใต้เงาไม้ที่ทอดมา

นุ่มนวลเหลือเกิน
รักที่เพลิดเพลิน
ไม่เคยห่างเหิน
เดินไปด้วยกัน
ในทุกๆ วัน

เงาไม้ที่ทอดลงพื้น
ทำให้ใจฉันสดชื่น
ทุกวันที่ได้ตื่น
ไม่เคยต้องฝืน
ความสุขที่ยั่งยืน
ในทุกค่ำคืน
ที่เคยขมขื่น
หายไปกับสายลม

เสียงแซกโซโฟนแผ่วเบา
คลายความเงียบเหงา
ในโลกของเรา
ที่มีเพียงสองเรา

ในความเงียบสงบ
ที่ฉันได้มาพบ
ความล้าที่มลาย
ร่างกายผ่อนคลาย
แค่มีเธอข้างกาย
สุขจนเกินบรรยาย
โลกหมุนไปช้าๆ
ใต้เงาไม้ที่ทอดมา

จังหวะบอสซาเบาๆ
กล่อมเกลาใจเรา
ไม่ต้องรีบร้อน
แค่เพียงพักผ่อน
ในอ้อมกอดนี้
ทุกวินาที
คือช่วงเวลาที่ดี

เธอกระซิบที่ข้างหู
ให้ฉันได้ลองดู
ความงามที่ซ่อนอยู่
ในเรือนไม้เก่าๆ
ที่มีเพียงเรา
จิบกาแฟเบาๆ
ในเช้าฤดูหนาว
ความรักของเราช่างยาว

ในความเงียบสงบ
ที่ฉันได้มาพบ
ความล้าที่มลาย
ร่างกายผ่อนคลาย
แค่มีเธอข้างกาย
สุขจนเกินบรรยาย
โลกหมุนไปช้าๆ
ใต้เงาไม้ที่ทอดมา

ละมุนละไม
อุ่นไอ
ข้างใน
หัวใจ
ตลอดไป