มอเตอร์เวย์สายน้ำตา

ฝนพรำลงบนกระจกหน้า
สาดไฟจ้ากลางทางหลวง
ทิ้งความช้ำที่ติดพ่วง
หนีความลวงจากเมืองเก่า
กลิ่นบุหรี่คลุ้งในรถ
ใจมันหดเพราะความเขลา
เหลือเพียงเรากับความเงา
บนถนนที่ทอดยาว

เหยียบคันเร่งให้มิดไมล์
หนีความตายที่ไล่หลัง
หนี้สินรุมจนบ้าคลั่ง
หมดพลังจะยืนหยัด
เสียงลมพัดผ่านหน้าต่าง
ใจอ้างว้างอย่างสาหัส
ความจริงมันช่างเด่นชัด
ว่าฉันมันคนขี้ขลาด

อยากจะร้องตะโกนให้ก้องฟ้า
ปล่อยน้ำตาให้ไหลปนสายฝน
เกลียดตัวเองที่มันช่างอับจน
ต้องเป็นคนเลวที่หนีหน้าเธอ
มอเตอร์เวย์สายนี้ไม่มีวันกลับ
ความลับที่เก็บไว้มันกัดกินใจเสมอ
ขอโทษนะที่ฉันไม่ได้เจอ
เพราะฉันมันเบลอด้วยความผิดตัวเอง

โฮ... ใจมันพัง
โฮ... ไม่มีทาง
หนีไปให้ไกล
สุดสายตา

ฮาร์โมนิกาครางครวญ
ใจรัญจวนป่วนปั่น
ความผิดบาปนับพัน
กัดกินฉันในคืนนี้

มองกระจกหลังเห็นแต่เงา
ความเศร้ามันตามมาติดๆ
ชีวิตที่เคยทำผิด
ไม่มีสิทธิ์จะขออภัย
ทิ้งเธอไว้ในกองเพลิง
ที่ฉันระเริงก่อไว้
แบกความทุกข์ไปทางไกล
ในหัวใจมีแต่รอยร้าว

เหยียบคันเร่งให้มิดไมล์
หนีความตายที่ไล่หลัง
หนี้สินรุมจนบ้าคลั่ง
หมดพลังจะยืนหยัด
เสียงลมพัดผ่านหน้าต่าง
ใจอ้างว้างอย่างสาหัส
ความจริงมันช่างเด่นชัด
ว่าฉันมันคนขี้ขลาด

อยากจะร้องตะโกนให้ก้องฟ้า
ปล่อยน้ำตาให้ไหลปนสายฝน
เกลียดตัวเองที่มันช่างอับจน
ต้องเป็นคนเลวที่หนีหน้าเธอ
มอเตอร์เวย์สายนี้ไม่มีวันกลับ
ความลับที่เก็บไว้มันกัดกินใจเสมอ
ขอโทษนะที่ฉันไม่ได้เจอ
เพราะฉันมันเบลอด้วยความผิดตัวเอง

สไลด์กีตาร์กรีดลึก
ความรู้สึกมันพังทลาย
ทางข้างหน้าคือจุดหมาย
หรือคือความตายที่รออยู่
ไม่มีใครให้พึ่งพิง
ไม่มีจริงสิ่งที่รู้
เหลือเพียงกูและเงากู
ที่สู้กับความมืดมน

อยากจะร้องตะโกนให้ก้องฟ้า
ปล่อยน้ำตาให้ไหลปนสายฝน
เกลียดตัวเองที่มันช่างอับจน
ต้องเป็นคนเลวที่หนีหน้าเธอ
มอเตอร์เวย์สายนี้ไม่มีวันกลับ
ความลับที่เก็บไว้มันกัดกินใจเสมอ
ขอโทษนะที่ฉันไม่ได้เจอ
เพราะฉันมันเบลอด้วยความผิดตัวเอง

ฝนยังตก
ใจยังเจ็บ
ทางยังไกล
หนีไม่พ้น

ฮาร์โมนิกาครางครวญ
ใจรัญจวนป่วนปั่น
ความผิดบาปนับพัน
กัดกินฉันในคืนนี้