เงาสะท้อนในกระจกข้าง

ฝนหยดลงบนหลังคาสังกะสี
รถเก่าจอดนิ่งที่ปั๊มร้างแห่งนี้
กลิ่นยางเปียกน้ำค้าง
ใจมันเริ่มอ้างว้าง
เหล้าขาวหนึ่งขวดแก้หนาว
นั่งมองดูเมฆสีเทา

เครื่องยนต์มันพังอยู่กลางทาง
เหมือนชีวิตที่ยังหาฝั่งไม่เจอ
ไฟถนนวูบวาบผ่านตา
เหมือนเวลาที่หายไปจากเธอ

คิดถึงเมียที่รออยู่บ้าน
กี่เดือนกี่ปีที่ผ่าน
ฉันทำแต่งาน
ทิ้งเธอให้อยู่ลำพัง
น้ำตาไม่ไหลแต่อยู่ข้างใน
รสเหล้าบาดคอแต่ไม่เท่าใจ
ที่มันพัง

โอ้... บลูส์ของคนขับรถ
ความเหงาที่ไม่มีวันหมด
โอ้... บนทางที่ขดเคี้ยว
ฉันเดินอยู่ตัวคนเดียว

มองกระจกข้างเห็นเงาตัวเอง
ฟังเสียงฝนบรรเลงเป็นเพลงเศร้า
ควันบุหรี่ลอยอ้อยอิ่ง
ไม่มีที่ให้พึ่งพิง
อยากกลับไปกอดเธอไว้
แต่ทางยังอีกไกล

รอฉันหน่อยนะคนดี
รอสิบล้อคันนี้
จะกลับไปหา

คิดถึงเมียที่รออยู่บ้าน
กี่เดือนกี่ปีที่ผ่าน
ฉันทำแต่งาน
ทิ้งเธอให้อยู่ลำพัง
น้ำตาไม่ไหลแต่อยู่ข้างใน
รสเหล้าบาดคอแต่ไม่เท่าใจ
ที่มันพัง

พรุ่งนี้เครื่องยนต์คงฟื้น
ฉันจะตื่นมาสู้ใหม่
เพื่อคนที่รออยู่ไกลๆ
จะเอาหัวใจไปวางไว้ที่บ้านเรา
ไม่ให้เธอต้องเหงาอีกต่อไป

เปียโนบรรเลงแผ่วเบา
เสียงฮาร์โมนิก้าเหงาๆ
กับความหวังที่ยังมี

คิดถึงเมียที่รออยู่บ้าน
กี่เดือนกี่ปีที่ผ่าน
ฉันทำแต่งาน
ทิ้งเธอให้อยู่ลำพัง
น้ำตาไม่ไหลแต่อยู่ข้างใน
รสเหล้าบาดคอแต่ไม่เท่าใจ
ที่มันพัง

โอ้... บลูส์ของคนขับรถ
ความเหงาที่ไม่มีวันหมด
โอ้... บนทางที่ขดเคี้ยว
ฉันเดินอยู่ตัวคนเดียว