ต
الكلمات
ตีหนึ่งสิบห้า ฝนหล่นที่ระเบียง แว่วผ่านแค่เสียง ลมหายใจบาง แสงไฟส้มจาง ในห้องที่อ้างว้าง ใจเริ่มเดินทาง หยิบมือถือขึ้นมา จ้องมองดูเวลา ข้อความที่ค้างคา ยังไม่กล้าลบไป มันกึ่งกลางความรัก กึ่งกลางความกลัว ในหัวมันมัว คิดถึงเธอเหลือเกิน อยากจะพูดออกไป แต่ใจยังขัดเขิน เดินวนในฝัน ที่ไม่มีเธอกับฉัน แผ่วเบาในใจ กระซิบข้างใน ความเหงาจางไป เมื่อคิดถึงเธอ เสียงไวนิลหมุน พัดกลิ่นไออุ่น เรื่องราวที่ละมุน ยังซ่อนข้างใน ตัวหนังสือเก่า ที่เราเคยส่งให้ อ่านกี่ครั้งก็ร้องไห้ สะอื้นในใจ หยิบมือถือขึ้นมา จ้องมองดูเวลา ข้อความที่ค้างคา ยังไม่กล้าลบไป มันกึ่งกลางความรัก กึ่งกลางความกลัว ในหัวมันมัว คิดถึงเธอเหลือเกิน อยากจะพูดออกไป แต่ใจยังขัดเขิน เดินวนในฝัน ที่ไม่มีเธอกับฉัน ถ้าฉันบอกว่ารัก เธอจะหายไปไหม ความลับในใจ มันหนักเกินแบกรับ หลับตาลงช้าๆ แต่ใจไม่ยอมหลับ รอคอยเธอกลับ มาในความทรงจำ กลัวเธอจะรู้ แต่ก็อยากให้รู้ เฝ้าดูประตู ที่ไม่มีใครเปิด มันกึ่งกลางความรัก กึ่งกลางความกลัว ในหัวมันมัว คิดถึงเธอเหลือเกิน อยากจะพูดออกไป แต่ใจยังขัดเขิน เดินวนในฝัน ที่ไม่มีเธอกับฉัน แผ่วเบาในใจ กระซิบข้างใน ความเหงาจางไป เมื่อคิดถึงเธอ
التعليقات (0)
جارٍ التحميل…