กระจกสลับสีในห้องนิทรรศการร้าง

ฝุ่นเต้นระบำบนรูปปั้น (รูปปั้น)
ในวันที่ฝันพังทลาย (ทลาย)
เงียบงันจนได้ยินเสียงหายใจ
รอยตราบนผิวเนื้อ
ความจริงหรือเพียงเชื่อ
เราคือใครในรอยเหลือ
ที่กาลเวลาจงใจทิ้งไว้

กระซิบผ่านความมืดมิด
ลิขิตที่ปลอมเปลือก
สัมผัสที่เลือกจะจำ
แต่กลับกลายเป็นรอยช้ำ
ในกระจกที่สะท้อนเพียงความว่างเปล่า

มุมที่แสงตกกระทบ
ใจที่ยังไม่ยอมจบ
สีของเงาที่เปลี่ยนไป
เขียวหม่นหรือแดงสว่างไสว
ซ่อนใบหน้าในรอยแยก
ความทรงจำที่แตกกระจาย
กลายเป็นงานศิลปะที่ตายแล้ว
(ตายแล้ว... ตายแล้ว...)

ตราประทับลวงบนผิวหนัง
ความหวังที่ขังในกรงกระจก
ส่องดู... ส่องดู...
ดูความผิดเพี้ยนที่งดงาม

เสียงไม้สับบนสายเปียโน
จังหวะที่โย้เย้ไม่ตรงมาตรา
น้ำตาที่กลายเป็นผลึก
ความลึกในมหาสมุทรแคบ
เราต่างเป็นภัณฑารักษ์
ของความรักที่ถูกสตัฟฟ์ไว้
ในตู้กระจกที่ไม่มีใครเปิด

(เสียงกระซิบแผ่วเบา)
จริงไหม? (จริงไหม?)
หลอกกันใช่ไหม? (ใช่ไหม?)
รอยประทับนี้... คือฉันหรือเธอ?
หรือเป็นเพียงสีที่เลอะบนกระจก
ที่เปลี่ยนไปตามองศาของความเจ็บ

เร่งจังหวะหัวใจ
จากหกสิบห้าสู่ร้อยยี่สิบแปด
แผดเผาความเงียบด้วยเสียงสังเคราะห์
เคาะจังหวะที่ไร้ระเบียบ
(เหยียบลงบนความกลัว!)

มุมที่แสงตกกระทบ
ใจที่ยังไม่ยอมจบ
สีของเงาที่เปลี่ยนไป
เขียวหม่นหรือแดงสว่างไสว
ซ่อนใบหน้าในรอยแยก
ความทรงจำที่แตกกระจาย
กลายเป็นงานศิลปะที่ตายแล้ว
(ตายแล้ว... ตายแล้ว...)

รอยประทับที่ลบไม่ออก
คำตอบที่ไม่มีใครบอก
หลอกตัวเองในพิพิธภัณฑ์
ที่ไม่มีวันปิดทำการ