แสงทองที่ปลายทาง

สตาร์ทเครื่องยนต์คันเก่า
มุ่งหน้าสู่ภูเขาไกล
แดดเช้าอาบไล้ขอบฟ้า
อีสานบ้านเรายังงามตา
ถนนทอดยาวสุดสายตา
ใจฉันเริ่มจะลืมเลือน

หยิบดอกไม้แห้งหน้ารถ
ที่เธอเคยวางเอาไว้
ปลดทิ้งสิ่งของแทนใจ
ให้มันปลิวหายตามทาง
รอยร้าวเริ่มจางลงบ้าง
ในเช้าที่ฟ้าเริ่มเปิด

หยดน้ำฝนพรมกระจกหน้า
เหมือนน้ำตาที่ไหลมาด้วยยิ้ม
ไม่ได้เสียใจแต่ใจมันอิ่ม
กับความทรงจำที่เคยมี

ขอบคุณความเจ็บครั้งนี้
ที่สอนให้ฉันโตขึ้นมา
น้ำตาที่ไหลคือยิ้ม
บอกลาความช้ำที่แบกมา
ปล่อยใจไปกับสายลม
ถนนยังยาวไกลตา
ไม่ใช่ตอนจบของชีวิต
แต่คือวันใหม่ที่ฉันตามหา

(เสียงฮาร์โมนิกาเป่าล้อลม)
ไปตามทางของฉัน
ไปตามฝันของใจ

จิบกาแฟในถ้วยเก่า
ไออุ่นยังซึมถึงใจ
มองกระจกหลังทีไร
เห็นเงาที่เคยร้องไห้
วันนี้ฉันเดินออกมาได้
ด้วยใจที่ไม่อาฆาต

หยดน้ำฝนพรมกระจกหน้า
เหมือนน้ำตาที่ไหลมาด้วยยิ้ม
ไม่ได้เสียใจแต่ใจมันอิ่ม
กับความทรงจำที่เคยมี

ขอบคุณความเจ็บครั้งนี้
ที่สอนให้ฉันโตขึ้นมา
น้ำตาที่ไหลคือยิ้ม
บอกลาความช้ำที่แบกมา
ปล่อยใจไปกับสายลม
ถนนยังยาวไกลตา
ไม่ใช่ตอนจบของชีวิต
แต่คือวันใหม่ที่ฉันตามหา

ไม่มีคำว่าโกรธแค้น
มีเพียงแค่คำอวยพร
ให้เธอไปดีเถิดหนา
ส่วนฉันจะไปต่อ
ไม่รอความหวังจากใคร
หัวใจฉันเป็นของฉันเอง

ขอบคุณความเจ็บครั้งนี้
ที่สอนให้ฉันโตขึ้นมา
น้ำตาที่ไหลคือยิ้ม
บอกลาความช้ำที่แบกมา
ปล่อยใจไปกับสายลม
ถนนยังยาวไกลตา
ไม่ใช่ตอนจบของชีวิต
แต่คือวันใหม่ที่ฉันตามหา

ปล่อยมันไปกับลม
ให้มันจมกับทราย
ฉันยังหายใจได้
ในโลกที่กว้างใหญ่